Diaz Madrid 2009

Voorwoord & Route

2009-06-14T11:45:00.000-07:00

Ook dit jaar kunnen we het niet laten en gaan we weer naar ons geliefde vakantieland. Over het te bezoeken gebied hebben we wel even moeten nadenken. Een ding stond vast: Florida moest in ieder geval in het plan passen. Verder stond New York en Washington hoog op de wishlist. Na het zoeken van een beetje betaalbare tickets én gunstige vluchttijden kwamen we uit op aankomst in New York en vertrek vanaf Miami.

Tussen New York en Miami zullen we de volgende plaatsen en parken bezoeken: het Amish gebied, Washington, Shenandoah National Park, Great Smoky Moutains, Charleston SC, Savannah GA, Orlando, de Gulf Coast, de Keys en Miami.

Vanaf 11 juli hebben we weer een auto gehuurd bij Usareisen in Duitsland, dit bedrijf kwam na veel zoeken op het internet ditmaal opnieuw als goedkoopste uit de bus.

Dit jaar overnachten we weer in hotels/motels en een paar keer in een cabin. De kamers hebben we online gereserveerd bij de hotels zelf, maar ook hebben we weer gebruik gemaakt van Hotwire en Priceline.

Deze keer dus een reis in het Oosten van de VS, we hebben er ontzettend veel zin in en we gaan weer proberen onze vakantie "live" te verslaan. Veel plezier bij het lezen en een berichtje in ons gastenboek vinden we altijd heel erg leuk!

Automatisch op de hoogte gehouden worden van nieuwe berichten kan door een (lege) e-mail te sturen naar update-subscribe@diazmadrid.nl

volgende

07 juli: Amsterdam - New York

2009-06-14T11:06:00.007-07:00

Automatisch op de hoogte gehouden worden van nieuwe berichten kan door een (lege) e-mail te sturen naar update-subscribe@diazmadrid.nl

foto's

Het is nu 02.26 plaatselijke tijd, en ik ben klaarwakker de rest van de familie ligt in diepe slaap. Gelijk maar even gebruik maken van de jetlag om een verslagje te typen over onze eerste reisdag.

Aletta had het plan opgevat om niet te gaan slapen, waar ze zich aan gehouden heeft en dat was achteraf maar goed ook want ik had - heel dom - 2 wekkers gezet op 04.00 uur, het tijdstip dat we moesten vertrekken. Om 3 uur riep ze ons gelukkig en na allemaal gedoucht te hebben en de laatste spullen ingepakt vertrokken we rond half vijf richting Schiphol. Daar aangekomen heb ik eerst Prospero en de kinderen voor vertrekhal 1 gedumpt en ben de auto gaan parkeren. Binnen een kwartier was ik terug - dat ging lekker vlot - net als het inchecken bij Swiss. Om kwart voor zes liepen we in de lounge.

Daar hebben we nog even een cappuccino gedronken & broodje gegeten, heeft Leandro van z'n verjaardagsgeld "oortjes" gekocht voor z'n nieuwe mp4speler, en bij de AKO hebben we nog wat leesvoer voor onderweg ingeslagen. Wij waren er klaar voor. Nu Swiss nog.

Inmiddels was het tijd geworden om naar de gate te gaan. Als snel zaten we aan boord, maar eenmaal daar bleek al vlotbleek dat de geplande vertrektijd (07.05 uur) niet gehaald ging worden. Het bleek dat er 2 personen niet waren komen opdagen, dus moesten de koffers van deze mensen er weer uit en al met al vertrokken we een dik half uur later naar Zürich.

De vlucht verliep verder prima, we arriveerden op de A-pier om 08.45 in Zürich. Prospero en ik hebben alletwee in Zürich gewoond en het was wel jammer dat we nu op een hol en een draf naar de gate moesten, en we niet even rustig de Zuricher sfeer op konden snuiven en ons Schwyzerdütsch testen. Prospero vond het ook vooral jammer dat hij de rookruimte niet kon testen. Daar was geen tijd voor we moesten snel door de paspoortcontrole, hierna door de security. Waarbij Leandro in een afgeschermde ruimte gecheckt moest worden, maar gelukkig goed bevonden werd en ook weer met ons mee mocht. Hierna met een treintje naar de Apier, waar we even later aangekomen doorliepen naar de gate om gelijk te kunnen boarden.

Met een kwartier vertraging verlieten we in de stromende regen Zürich. Ook deze vlucht was weer prima wat service betreft; al snel kregen een aperitief met de bekende zoutjes, waar Leandro zich thuis al op verheugde :) En zo'n uur later kwam de lunch, Leandro kreeg een kindermaaltijd en om in de stemming te komen was dat een hamburger met friet! Wij konden kiezen uit - what's new - kip of pasta.
Tussendoor werden we nog voorzien van drinken,, en tegen het einde van de vlucht kregen we nog een heerlijke wrap, een verukkelijk haagen-dasz ijsje en een Zwitsers chocolaatje.

Perfect op tijd landde we op JFK, de paspoortcontrole in terminal 4 verliep voorspoedig, niets geen lange rijen of onaardige beambtes, we waren er zó door. Ook waren we weer helemaal blij dat we onze koffers op de band zagen aankomen, al hadden we de spullen van ons vieren over de 3 koffers het is toch altijd fijn als de hele "set" compleet van de band gehaald kan worden.

Al snel stonden we buiten, waar Prospero eindelijk z'n sigaretje op kon steken en ik Carmellimo belde. De reservering was goed doorgekomen en de telefoniste meldde dat we moesten uitkijken naar een zilverkleurige minivan die binnen 7 minuten aanwezig zou zijn.
En inderdaad even later kwam de auto eraan met een aziatische chauffeur die geen woord engels sprak (en niet schreef zie foto) maar goed als hij de weg maar wist. En dat deed hij.

Christina, de naam in m'n paspoort, maar dan wel met een i

Na een rit van zo'n 50 min door het drukke verkeer van New York City naderden wij ons hotel, vooral ik was erg benieuwd of ik het nog zou herkennen, 31 jaar geleden was dit het hotel waar ik samen met m'n ouders en broer sliep toen ik voor de eerste keer in de VS was.

En ja hoor ik herkende het nog, vlak voor vertrek zei m'n moeder dat we het toen al niet veel soeps vonden (dat wist ik niet echt meer) dus ik was benieuwd. Nou het is een typisch stadshotel ietwat "outdated" dat zie je bijv. aan de gangen en de badkamer, maar verder vinden wij de kamer prima, ruim genoeg voor z'n vieren, we slapen hier toch alleen maar. Ook erg leuk is dat het hotel een zwembad op het dak heeft, als kind had dat indruk gemaakt op mij en ik denk dat het redelijk uniek is dat je in Manhattan een hotel treft met een buitenzwembad.
Verder ligt het hotel op een perfecte lokatie. Vlakbij Central Parc en Broadway.
(en dit voor $128,-- per nacht, voor Manhattan begrippen een koopje)

We gaan naar de kamer en als we de tv aanzetten vallen we midden in de memorial uitzending ter ere van Michael Jackson en ik krijg tranen in m'n ogen als ik Brooke Shields hoor spreken. (Het kan ook zijn dat de vermoeidheid toeslaat).
Al was ik geen superfan van Micheal Jackson, ik merk toch wel dat het me iets doet dat hij overleden is, zijn muziek hoort bij mijn jeugd. Ben ooit nog naar een van z'n concerten in de Kuip geweest, nu hij er niet meer is en je overal zijn songs hoort blijk je ze allemaal mee te kunnen zingen. Ik vind het toch wel jammer dat hij niet meer de kans heeft gekregen een come-back te maken.

Na even gekeken te hebben zetten we de tv uit en gaan we even naar het zwembad, waar Leandro een duik neemt. Eerst hadden we nog een klein familiedrama: Aletta zat met haar vinger tussen de deur en dat voelt natuurlijk niet echt lekker.

We beginnen toch wel honger te krijgen en we besluiten een stukje te gaan lopen en een restaurant op te zoeken. Vanuit het hotel lopen we richting Broadway en we we zien
Ellen's Stardust Diner, ik had al gelezen dat het hier leuk zou zijn om te eten, dus dan gaan we doen.
Omdat het nog vroeg is, zo tegen half zes, kunnen we gelijk aan tafel (als we weggaan staat men in de rij buiten te wachten)
Hier hebben we onze eigen Broadway show, de bediening klimt er op tafels en zingt er lustig allerlei bekende liedjes op los. We geven even door dat het vandaag een speciale dag is want Leandro is jarig. Hierop wordt hij toegezongen door onze waitress en alle aanwezige gasten. Voor het eten hoef je hier niet speciaal naar toe te gaan maar zeker wel voor de sfeer. We hebben een bijzonder gezellige avond en we kunnen nu zeggen dat we "On Broadway" gezongen hebben on Broadway!

Om half acht (01.30 uur NL-tijd) zijn we terug in het hotel, bijna 24 uur op. De kinderen vallen als een blok in slaap, wij zien nog wat tv (over Michael J natuurlijk), zetten de foto's op de laptop en vallen ook in slaap.
volgende
(later zal ik meer foto's plaatsen)

08 jul: New York

2009-06-14T11:06:00.005-07:00

foto's

Ik was al om half drie wakker en de rest van de familie begon zo rond 05.30 uur ook te draaien in bed. Na nog even geprobeerd te hebben om wat te slapen zijn we toch allemaal maar gaan douchen en aankleden. We maken gebruik van het feit dat je in het begin zo vroeg wakker bent, dat wordt straks wel anders.
Voor het ontbijt gaan we het hotel uit en een stukje verder in de straat eten bij Moonrock Diner, ons eerste Amerikaanse ontbijt en dat bestaat natuurlijk uit pancakes, eieren, spek, french toast enz. Het smaakt ons goed. Tijdens het ontbijt bespreken we wat we zullen doen vandaag.
Omdat we nog zo lekker vroeg zijn en het mooi helder weer is besluiten we naar het Empire State Building te gaan.

Eerst nog even naar het hotel om wat spulletjes op te halen en dan gaan lopen we naar metrostation Columbus Circle waar we voor $27 p.p. een metrocard kopen waarmee je een week lang ongelimiteerd met de metro kunt reizen. We stappen in de goede metro - vinden we toch knap de eerste keer - en gaan er uit op 34th Street. Vanaf hier lopen we naar het Empire State Building.

We kopen kaartjes voor het observation deck en gaan met de lift razendsnel naar de 80ste verdieping en vanaf daar met een andere lift nog 6 etages hoger. Daar aangekomen zijn we onder de indruk van het uitzicht, we hebben geluk met het weer, het is ontzettend helder.
Ik was hier in 1978, maar kan het me eigenlijk niet meer voor de geest halen, alleen dat de lift zo snel ging, dat weet ik nog. We maken veel foto's en genieten van het uitzicht. Ik vond het boven al redelijk druk, soms moest je even wachten voordat je op een bepaald plekje kon gaan staan en dat terwijl we beneden zó konden doorlopen, er stonden nog geen rijen.

We blijven een uurtje boven. Hierna maken we beneden net een "show" mee van de NYPD. Al het verkeer wordt stilgelegd en twee lange rijen politie auto's rijden met zwaailichten en sirenes weg. Een man achter me hoor ik zeggen: "they're showing their power". Nouja dat kan wel zijn, het is toch wel leuk om te zien en een gebrek aan politie is hier in ieder geval niet, je ziet ze constant en dat geeft wel een veilig gevoel.

We besluiten een stuk te lopen van een route uit het boekje 100% New York. Onderweg kopen we "I love NY t-shirts" en willen iets gaan drinken bij 230, een bar/restaurant op een dak, maar helaas moet je daarvoor 21 zijn. Jammer dat gaat niet door

We vervolgens onze weg en komen bij het Flatiron Building, een gebouw in de vorm van een strijkijzer. Ondertussen hadden we nog steeds dorst en we lopen verder naar naar
Pete's Tavern , hier drinken we buiten op het terrasje een colaatje. Het is het oudste restaurant/bar van New York, geopend in 1864 en sindsdien geen dag gesloten geweest zelfs tijdens de drooglegging werd er hier geschonken het bedrijf ging toen "undercover" als bloemist. Van af hier gaan we richting Union Square en nemen de metro naar ons hotel. Het is inmiddels een uur of twee en de jetlag begint een beetje op te spelen, we gaan lekker naar het zwembad waar we ons de verdere middag vermaken.

Tegen zessen pakken we de metro naar Brooklyn Heights om Manhattan te bekijken vanaf de overkant. We lopen richting de Brooklyn Bridge met eventueel het idee om deze over te lopen, maar ondertussen beginnen onze magen ontzettend te knorren, we kijken bij het River Cafe, dat ligt op een schitterend puntje maar daar betaal je ook voor en daar hebben we geen zin in dus wordt het een pizza iets verder op.

Als we klaar zijn is het inmiddels donker en hebben we geen zin meer om de brug over te lopen, we gaan nog even terug naar de waterkant om Manhattan by Night te bewonderen. Hierna moeten we de metro weer zien te vinden, we schieten een paar meiden aan en vragen de weg. We kunnen wel achter hen aanlopen zij gaan ook die kant op. Een stukje verder gaan ze met elkaar in overleg en blijkt dat ze ook niet weten waar we precies naar toe moeten!!! Ik vraag het een voorbijgangster die wijst ons de weg, de meisjes blijven nog overleggen, we nemen afscheid van hen en vinden snel de metro. In de metro vallen de kinderen al in slaap tegen half elf zijn we terug op de kamer, ik kan de moed niet meer opbrengen om het verslag te typen. Ik wil maar een ding: slapen.
Al snel zijn we allevier onder zeil.

Foto's

Volgende

09 jul: New York

2009-06-14T11:06:00.003-07:00

foto's

Ik loop ontzettend achter met de verslagen omdat we van 's morgens vroeg tot 's avonds onderweg zijn heb ik 's avonds niet meer de puf om aan het verslag te schrijven. Niet alleen voor de "buitenwereld" schrijf ik een verslag maar vooral ook voor onszelf, omdat we zoveel beleven is dit een manier om niet te vergeten wat we allemaal gedaan en gezien hebben.

Gisteren hebben we niet meer de brug over gelopen maar willen dat toch nog graag doen en we weten nu precies welke metro we moeten hebben dus we gaan vanmorgen opnieuw die kant op om bij daglicht over de Brooklyn Bridge naar Manhattan te lopen.

We genieten van het uitzicht en maken een hoop foto's, dit is toch echt wel een aanrader om te doen als je hier bent. Na de lopen we naar Chinatown, inmiddels is het lunchtijd en we hebben gelezen dat the Vegetarian Dim Sum House goede recensies heeft, en dat gaan we maar eens testen. Op tafel ligt een soort chinees lottoformulier waarop je gerechten kunt aankruizen, we kiezen maar het een en ander op de gok. Omdat we lazen dat de juices hier ook zo lekker zijn, allemaal vers geperst, nemen we allemaal een andere smaak. Vooral de watermelon juice smaakt heerlijk. De dims sums zijn ook lekker, maar vooral de ambiance is leuk, met de lokale chinezen om ons heen in het restaurant vergeten we even dat we in New York zijn, we wanen ons in China.

We lopen verder door China Town en gaan een ijsje halen bij de Chinatown Icecream Factory , dat we op eten in Columbus Park. Hier ontmoet de Chinese gemeenschap elkaar, om met elkaar te praten, muziek te maken, een spelletje te spelen of te mediteren en weer voelen wij ons even in China.

Bij het naast gelegen Criminal Court Building zien we twee mensen in handboeien het gebouw binnen geleid worden. Leandro vindt het indrukwekkend, net als in de film.

De kinderen hebben het wel een beetje gehad, want ongemerkt hebben we alweer hele stukken gelopen. Nouja ongemerkt, we beginnen onze benen en voeten te voelen. Maar we willen toch nog een aantal dingen zien we nemen al vast wel de metro in de richting van ons hotel en stappen uit bij Grand Central Terminal, een treinstation dat een beauxartsmeesterwerk is waar de romantiek van het reizen per trein benadrukt wordt. Hier moeten we natuurlijk even kijken en foto's maken. Via de Lexington uitgang verlaten we het gebouw en staan dan voor Chrysler Building (een gebouw met aan de buiten- en binnenkant motieven als wieldoppen, spatborden en radiotordoppen). Vanaf hier lopen we verder langs de Radio City Music Hall, st. Patricks Cathedral en het de Trump Tower in de 56th street.
Het is inmiddels tegen vieren, we houden het voor gezien vandaag, we hebben weer veel indrukken opgedaan en de kinderen willen graag nog even zwemmen.

's Avonds eten we wat op Broadway en hierna lopen we naar Times Square, hier waren onze eerste avond ook al even wezen kijken maar het was toen nog licht, en je moet al deze neonverlichting natuurlijk ook ervaren in het donker. We gaan bovenaan de grote trap zitten en genieten een poosje van alle verlichting en mensenkijken.

Op de terugweg lopen we nog even de grote M&M's winkel binnen en hierna vinden we het welletjes en gaan lekker naar bed. Morgen moeten we vroeg op voor bezoek aan het vrijheidsbeeld.

Volgende

10 jul: New York

2009-06-14T11:06:00.001-07:00

Foto's

Foto's

Vandaag alweer de laatste dag New York.
Op deze dag hebben we een bezoek aan lady Liberty op het programma staan. Het plan was om sowieso kaartjes via het internet te bestellen en toen we van Elly hoorden dat de kaartjes inclusief kroonbezoek te koop waren - sinds 4 juli is bezoek aan de kroon weer mogelijk - hebben we deze gelijk online gekocht. Net op tijd want binnen de kortste keren was alles uitverkocht.

We hadden gekozen voor bezoek om 09.00 uur 's morgens, voor het geval dat we ons zouden verslapen toch maar een wake-up call ingesteld voor 06.30 uur. We hebben ons snel gedoucht en aangekleed, ergens wat ontbeten en zaten om 08.00 uur in de metro naar South Ferry. Daar aangekomen waren we niet de enige bezoekers voor de Lady, er lagen 3 boten waarvan er een al helemaal vol was. Voor we de boot opgingen wisselden we ons reserveringsprintje van thuis in voor papieren tickets en omdat we thuis al gereserveerd hadden hoefden we gelukkig niet te wachten in de lange rij die er al stond.

Hierna volgde de eerste security check, vervolgens gingen we de boot op. We zochten een plekje boven, achter op het dek. We hadden weer schitterend weer en dus ook een schitterend uitzicht op de skyline van New York.

Aan gekomen op Liberty Island, verliep het een beetje rommelig, maar dat kwam ook omdat wij zelf het briefje niet gelezen hadden dat we meekregen bij het omwisselen van de kaartjes. We sloten aan in de rij mensen, toen bleek dat alleen camera's mee mochten en verder niets, moesten we eerst onze rugtas en andere spulletjes in een kluisje doen in de museumstore. Nadat gedaan te hebben sloten we opnieuw aan in de rij, bij navraag aan de ranger of we de goede stonden omdat wij crowntickets hadden, bleek dat we ons eerst moesten melden bij het information center bij de ingang van het eiland, met 4 persoonlijke foto-id's. Pfff..... Weer naar de kluisjes tas er uit, id's laten zien, we kregen allemaal een speciaal polsbandje om, (ja het is best bijzonder de kroon in te mogen :) ) vervolgens weer tassen in de kluis en daarna melden bij een ranger. We kwamen nu in een andere rij, vanaf hier gingen we in groepjes opnieuw door een securitycheck, waarbij je als je een jurk/rok aan zou hebben het Marlyn Monroe effect zou krijgen, je moest namelijk in een cabin staan waar "luchtstoten" van alle kanten kwamen.
Wachtend in de rij vroeg de securitysergeant aan Leandro wie zijn favoriete voetbalspeler was, toen hij zei Romero, zij hij: Out!!! Hoe kun je nu een Braziliaan noemen alles jullie zoveel goede spelers hebben! Hij was goed op de hoogte, zijn moeder bleek bij de ABN Bank in New York gewerkt te hebben, vandaar.

We werden verder geleid het gebouw in, waar we ons weer moesten melden bij een ranger. Hier werden onze namen genoteerd en moesten een half uur wachten we zouden mee gaan met de tour om 10.45 uur. Hij adviseerden ons ten zeerste hier nog te plassen en water te drinken, dat was boven allemaal niet mogelijk en het zou er benauwd en warm zijn, meer dan 20 F warmer dan buiten.
Ook vertelde hij dat er op meerdere plekken rangers zouden zijn en je je niet hoefde te schamen als je het te zwaar vond.

Nou eindelijk was het zo ver en gingen we naar boven, in het begin zijn de treden nog normaal van grootte maar al snel wordt het smaller en smaller, en benauwder. We liepen met een groepje van zo'n 13 man naar boven. Opeens kreeg ik het benauwd en werd een beetje angstig, (dacht opeens aan de BHVcursus :), hoe ik daar nou bijkwam? :) het idee dat je geen kant op kon als er iets zou gebeuren, echt een beetje claustrofobisch, de kroon kon me gestolen worden ik ging terug. Dat kon wel, ondanks dat de ranger beneden gezegd had van niet. Het is net zoals met parkeergarages (snap ik ook nooit hoe dat werk) maar de trap had twee kanten een naar boven, en een naar beneden.
Dus heel jammer, maar ik heb het niet afgemaakt, Prospero en de kinderen wel. Zij vonden het heel leuk en wel bijzonder dat zij daar gestaan hadden, zij begrepen mij niet helemaal.

Toen we allemaal weer beneden waren hebben we nog van buiten af het beeld aanschouwd en wat rondgelopen. Tegen 12 uur namen we de boot terug, deze vaart eerst langs Ellis eiland, het eiland waar via de immigranten de VS binnenkwamen en gekeurd werden. Dit kun je ook bezoeken maar wij hebben dit deze keer i.v.m. tijdgebrek overgeslagen, we wilden nog een paar andere dingen doen/zien.

Terug aan vaste wal liepen we door Battery Park, waar het een drukte van belang was, naar het finacial district, naar Wall street. Ondertussen hadden we trek gekregen en wilden de kinderen naar Mcdonalds. Deze Mcdonalds was wel bijzonder (haha) er zat een pianiste te spelen aan een vleugel en medewerkster "dekte voor ons de tafel" (placemets, servetjes en rietjes). Hierna bezochten we Ground Zero, althans de bouwput die het nu is. En ook al zie je er niets meer van het, je gaat in gedachte toch terug naar toen. En je ziet zo weer de beelden voor je van de mensen die toen in hun wanhoop naar beneden sprongen. Inmiddels is er een informationcenter ingericht waar je moet betalen voor een rondleiding, dit besloten wij ook over te slaan (we wilden nog meer doen) Wel gingen we om de hoe nog even naar de gedenkplek van de omgekomen brandweerlieden.

Hierna pakten we de metro naar Columbus Circle, we wilden nog graag Central park bezoeken. Op Columbus Circle huurden we voor $25 vier fietsen en gingen het park in. We hebben hier rondgefiets en even lekker gelegen op Sheep Meadow, waar het een drukte van belang was.
Hierna bezochten we nog Strawberry Fields, een gedenkplek voor John Lenon, die hier vlakbij vermoord is.

Om half vijf leverden we de fietsen weer in en liepen naar ons hotel. Het was nog heerlijk weer, dus nog even lekker naar het zwembad, en we hadden geluk, want het zwembad, dat normaal om 18.00 uur sluit, bleef deze keer open tot 18.45.

Terug op de kamer waren we eigenlijk allemaal wel moe, we keken wat tv, verkleedden ons en aten in de buurt een pizza. Tegen tienen lagen we allemaal in bed.

Volgende

11 jul: New York - Mohntown

2009-06-14T11:05:00.006-07:00

Foto's

Vandaag vertrekken we uit New York, aan de ene kant jammer, we hebben nog lang niet alles gezien maar aan de andere kant is dit voor nu ook wel voldoende geweest. Het is best vermoeiend en intensief een bezoek aan deze geweldige stad. We hebben heerlijk weer gehad, zonnig niet te warm en helder weer zodat we van de indrukwekkende uitzichten konden genieten. Als we ooit weer gaan zou ik zo weer naar het Holiday Inn 57th street gaan, vooral de ligging (op loopafstand van de metro en Broadway, Time Square, Central Park enz.) en het zwembad waren ideaal.

Maar goed aan dat alles is nu een einde gekomen en gaan we verder. We zetten koffie in de kamer, Prospero en de kinderen halen in de buurt wat om te eten en we ontbijten in de kamer. We pakken onze spullen bij elkaar en nemen een van de vele "yellow cabs" en laten ons naar 40th straat brengen, naar het National/Alamo kantoor.

Deze keer hebben we een midsize SUV gereserveerd en het is altijd weer spannend welke auto je meekrijgt, maar eerst moet het papierwerk afgehandeld worden. Ik had inmiddels op het forum gelezen dat in Manhattan ondanks dat je een goldpakket afsluit de 1e tank benzine niet inclusief is, dit in tegenstelling tot alle andere verhuur locaties. Twee Zwitsers die naast ons aan de balie stonden, die dit niet wisten, kregen als uitleg dat het komt omdat National/Alamo in het centrum geen toestemming krijgt om een eigen pomp neer te zetten, zoals bij een vliegveld wel het geval is. Ik begrijp die redenering niet, want je krijgt wel een auto met volle tank mee. Maar het zal wel.

We kregen nog de vraag of een een upgrade wilde, voor $ 11 p.d. excl. taxes ($357 in totaal). Toen ik vroeg wat voor auto we zouden krijgen zonder upgrade zei zij een Toyata RAV4, die was volgens haar iets aan de kleine kant voor ons vieren. Nou hebben we die een keer 1 dag in Phoenix gehad en we wisten dus wel hoe deze zou zijn en we vonden dat prima. Road assistance en een GPSsysteem sloegen we ook af.
De papierwinkel was klaar en we konden naar de garage om de auto op te halen, er viel niets te kiezen, aan de garageman gaven we een bonnetje en deze reed even later de auto voor. Het bleek een zilveren Dodge Journey te zijn. Helemaal prima :)

We pakten de auto in, liepen nog even om de auto heen en lieten de schades (krassen e.d.) noteren, stelden de spiegels en de stoelen goed en waren klaar voor vertrek. Onze eigen GPS deed het nog niet maar met de beschrijving van het verhuurstation en een kaartje op schoot reden we zo via de Lincoln tunnel Manhattan uit.

We vervolgen onze weg over de I95 south hier valt niets bijzonders over te vertellen, behalve dat het druk was en we regelmatig in de file stonden. Onderweg zijn we even gestopt om wat te drinken en te eten.

Heel erg, maar we hebben 2 GPS systemen mee, voor het geval een het er niet doet. (We hebben trouwens ook gewoon de Rand MCNally mee, ik merk gelijk dat ouderdom met gebreken komt, moet namelijk constant switchen tussen leeszonnebril en gewone zonnbril, of zou Rand de letters verkleind hebben?)
En wat wil het geval ......? Onze Medion wil maar niet opstarten, we pakken Tom Tom Tom die vrij snel de satelieten oppikt.
Na een hele tijd, begint toch de Medion te praten, dus Tom Tom kan weer ingepakt, de Medion vinden wij toch prettiger, geeft eerder de afslagen e.d. aan.

Onderweg stoppen we bij een Wal*mart om slaapzakken en een coolbox te kopen. Bij het schap aangekomen ligt er nog maar 1 slaapzak, een kindermaat. We lopen naar de informationdesk en ze vertellen ons dat er een grotere winkel 5 minuten verder op zit.
Hier slagen we voor de spullen, we kopen gelijk e.e.a. aan voedingswaar zodat we als we vanavond als het droog blijft - het is namelijk vrij bewolkt, temperatuur is wel heerlijk - kunnen barbecueën.

Inmiddels is het kwart voor zes als we wegrijden bij de Walmart in Norrisville. Volgens de GPS is het nog een uurtje rijden. Het landschap wordt groener en heuvelachtiger, we wijden door typisch amerikaanse dorpjes en stadjes.

We hebben voor 2 nachten een cabin gehuurd bij Sills Family Campground en tegen zevenen rijden we hier het terrein op. Altijd weer spannend hoe het eruit zit. We hebben de cabin gekozen zonder amenities, deze heeft evengoed een koelkastje en microwave, maar geen eigen badkamer. Prospero begint gelijk hout te zoeken voor de de barbecue, Leandro gaat op zoek naar het zwembad (is jammer genoeg al gesloten) en gaat maar naar de gameroom (ook leuk). Aletta dekt de tafel en ik ga de eens kijken hoe het sanitair eruit ziet. De douche is wel heel ouderwets, wel maatschappelijk verantwoord :) (lekker energiezuinig) je moet namelijk - best hard - aan een ijzeren ketting trekken om water te krijgen. Dat wordt of met z'n tweeën douchen waarbij er een aan de ketting hangt of alleen, en dan rillend inzepen en daarna afspoelen. Doen ze vast zodat je de luxe thuis weer op waarde leert te schatten.

Als ik terugkom heeft Prospero al lekker de fik in de fire ring en kunnen de worstjes op het vuur. We hebben houten prikkers gekocht en doen daar worstje aan, we maken onze eigen hotdogs heerlijk met avocado en tomaat. We hebben live muziek terwijl we eten want tegenover ons is een ruimte met picknicktafels, noem het een open kantine, waar twee mannen live muziek maken, een zanger en de ander bespeelt de keyboard en elektrische gitaar.

Na het eten gooien we de boorden in het vuur, lekker makkelijk niks geen ge-afwas en mengen ons tussen de amerikanen en de muziek.

Echt geweldig, die man kan zó goed zingen, de ene keer is het alsof Elton John er staat, dan weer Neil Diamond en dan weer Michael Buble.

Allemaal zingen luidkeels "sweet caroline" mee. Leandro en en ik gaan zelfs nog de dansvloer op. Wat een geweldige sfeer. Ondertussen is het behoorlijk aan het onweren en begint het te stortregen.

Rond half elf duiken we onze nieuwe slaapzakken in en luisteren naar de regen die op ons cabindak klettert. Heerlijk om zo in slaap te vallen (wel hopend dat het morgen over is.)

12 jul: mohntown

2009-06-14T11:05:00.005-07:00

Foto's

Ik ben alweer vroeg wakker en ga gelijk naar buiten. Dat is zo heerlijk van een cabin je doet de deur open en bent gelijk buiten, en zo 's morgens vroeg is het zo mooi, je hoort de vogels fluiten en ziet de zon op komen. De rest ligt nog op een oor en ik besluit buiten alvast weer een stuk verslag te schrijven. Als de rest wakker is halen we koffie en wat spullen voor het ontbijt en eten dit buiten op.

Vanmorgen doen we lekker rustig aan, deze campground heeft een heerlijk zwembad en we gaan hier lekker gebruik van maken.
's Middags gaan we toeren in de omgeving en we hadden al begrepen dat we op zondag niet zoveel Amishpeople zouden zien omdat dat een rustdag is en ze dan bij elkaar thuis kerkdiensten houden. Desondanks zien we toch vrij veel buggies met hele gezinnen erin.

Het is hier groen en heuvelachtig, en overal zie je rode amishboederijen met grote silo's. Het is mooi zonnig en daardoor ziet het er hier allemaal heel vriendelijk uit.

We kopen nog een zak sla en wat vlees voor op de barbecue en graham crackers, marshmallows en hershey chocolade om 's avonds echte s'mores te maken.

Het smaakt allemaal weer heerlijk en 's avonds om een uur of tien (hartstikke vroeg, maar buiten leven maakt rozig) gaan we naar bed.

13 jul: Mohntown - Washington

2009-06-14T11:05:00.003-07:00

Nog een paar foto's

Vandaag pakken we ons boeltje weer bij elkaar en verlaten de campground. Het is leuk geweest, maar we kijken ook weer uit naar een hotel, met gewoon een lekkere douche en eigen toilet.

Ons einddoel vandaag is Washington DC, maar eerst gaan we nog wat rijden door het Amishgebied en kijken of we vandaag wat meer van dagelijks leven kunnen zien.
Maandag is wasdag, overal hangt de was buiten aan hele langen lijnen die ze met een katrol omhoog trekken tot aan de silo's. En ook zie je langs de weg stalletjes waar ze verse groenten en fruit verkopen. Ondertussen krijgen we honger, we hadden vanmorgen alleen maar ontbeten met koffie en de graham crackers van gisteravond. (zonder marshmallows hoor :) ) met de bedoeling onderweg ergens te gaan ontbijten c.q. lunchen.

Ik had al ergens gelezen over het restaurant Good 'n Plenty, als we hier tegen twaalven langsrijden slaan we af, om te lunchen.En het was me toch lekker, echt heerlijk. Je schuift aan aan een lange tafel en je zit dus met onbekenden aan tafel. Wij troffen een ouder Amerikaans echtpaar, met hen hebben we gezellig gekletst terwijl we ondertussen van allerlei voorgeschoteld kregen. Er stonden 3 kannen drinken op tafel (lemonade, icetea en water), vers gebakken wit en bruin brood, cottage cheese, apple butter (mmm... heerlijk), boter, een koude kipsalade. Als hoofdgerechten kwamen er op tafel: warme plakken ham, fried chicken, beef stew, verder werd er verse mashed potatoes, heerkijke verse mais en sperciebonen op tafel gezet en niet te vergeten een heerlijke rabarber/aardbeienmoes. Je kon gewoon van alles pakken samen met de andere tafelgenoten en als het tekort was werd het aangevuld. Tekort was het echt niet, het was veel te veel en dan hebben we nog niet eens de desserts gehad. Na de hoofdgerechten werden deze opgediend samen met koffie of thee. Dit was ook weer helemaal niet verkeerd: verse heerlijk rijstepudding (terwijl ik daar normaal van gruwel), frambozenjelly, eigengemaakte applepie en shooflypie, ik had er nog nooit van gehoord maar vooral deze was heerlijk. Oh en ik vergeet nog het ijs, ook dat hoorde er nog bij.
Na dit alles waren we het liefst even gaan liggen, bolle kant boven, maar we hadden helaas geen een bed ter beschikking :)

We gingen op weg naar Gettysburg, onderweg reden we door dorpjes met de typisch Amerikaanse huizen met een veranda en schommelstoel. Gettysburg is de plaats waar de grootste veldslag in de Amerikaanse burgeroorlog heeft plaatsgevonden. Maar daar aangekomen vonden we het zó druk en alle beelden van helden e.d. spraken ons toch niet zo aan, dit is voor Amerikanen waarschijnlijk heel anders, zij zullen op school deze geschiedenis met de paplepel ingegoten krijgen, vermoed ik. We hebben de autotoer uiteindelijk niet gedaan en reden door naar Washington DC. In Maryland passeerden we Catoctin National Park en reden volgens de Rand McNally een stuk scenic route, en dat klopte, het was er erg mooi.

Als snel kwamen in de omgeving van Washington en hier werd het een stuk drukker, we kwamen terecht in langzaam rijdend verkeer, het schoot niet op. Met onze Medion reden we weer zó voor de deur van ons hotel. De Comfort Inn in Alexandria, dit hotel hebben we gereserveerd via Hotwire en betalen nu voor 2 nachten wat je normaal per nacht betaalt, toch leuk dat Hotwire.

We droppen onze spullen op de kamer en ik zet even koffie, ondertussen gaan de kinderen naar het zwembad. Ook Prospero en ik gaan nog even lekker bij het zwembad liggen. 's Avonds gaan we Old Town in, een gedeelte aan de rivier de Potomac. We parkeren de auto in de buurt van de rivier, en via de kade lopen we het het centrum in. Het is een gezellig plaatsje met mooie gebouwen en leuke winkels en cadeaushops. Ik zie een schilderij dat ik graag zou willen hebben, maar de winkel is gesloten, misschien maar beter ook.

We hebben niet echt honger en eten een soepje met een tosti en een ceasarsalad. We rijden terug naar het hotel waar de kinderen gelijk als een blok in slaap vallen en Prospero en ik nog even naar (mijn favoriete) Animal Cops kijken.

14 jul: Washington

2009-06-14T11:05:00.001-07:00

Foto's

Gisteravond nog even gekeken hoe laat we bij het Washington Monument moeten
zijn, hiervoor had ik namelijk thuis online al tickets geboekt, en dat
blijkt elf uur te zijn. Dat is wel lekker, zo hoeven we vanmorgen niet
heel vroeg op.

Eerst ontbijten we in het hotel, dat is inclusief, het is niet bijzonder,
maar goed genoeg om de maag te vullen. Het hotel ligt vlakbij het
metrostation Van Dorn Street maar om te lopen is het dan net weer te ver
en het hotel biedt een shuttleservice naar dit metrostation aan. Hier maken we gebruik van en
binnen een paar minuten staan we op het station.

Daar aangekomen moet je kaartjes kopen in een automaat en dat valt niet
mee, zo op het eerste oog een ingewikkeld systeem. Gelukkig zijn er twee
serviceagents van de washington metro aanwezig om de mensen te helpen.

We zitten rond een uur of half tien in de blue line en gaan naar het
Smithsonian station. We merken gelijk dat het hier weer een stuk
toeristischer is dan in het amish gebied, in ons hotel kwamen we al twee Nederlandse gezinnen tegen en ook hier in de metro zijn wij niet de enige Nederlanders.
Verder valt op dat de metro en de perrons er een stuk schoner uitzien dan in New York, er ligt zelfs vloerbedekking in de metro.

Bij Smithsonian aan gekomen lopen we naar boven en halen bij een
information booth een plattegrondje op. We lopen op ons gemak naar het
Washington Monument, hier wisselen we aan de voet van het monument onze
reservering in voor tickets en lopen de heuvel op naar het monument. Hier nemen we plaats op
het “11 uur bankje” een bankje waar iedereen die om elf uur gereserveerd heeft moet wachten, na een kwartiertje en kunnen we al naar boven, maar niet voordat we door de security geweest zijn.

We gaan met de lift omhoog en genieten van het uitzicht op Washington. Na
dit bezoek, lopen we richting het Witte Huis. En gôh wat is het warm
vandaag, we hebben er echt een beetje last van. Na de gebruikelijk foto’s
bij het Witte Huis, lopen we via een park richting het Lincoln Memorial.
Onderweg gaan we lekker op een bankje zitten en kopen een hotdog en wat te
drinken. Rustig lopen we verder.

Bij het Lincoln Memorial aangekomen beklimmen we de trappen, gaan naar binnen en bewonderen dit gedenkteken aan Abraham Lincoln, de 16e president van de VS.
Voor mij de tweede keer dat ik hier kom, in 1978 maakte dit veel indruk op mij, ik heb indertijd gelijk een werkstuk over deze president gemaakt.
We zitten nog lekker even op de trappen en genieten van het uitzicht op de reflecting pool.

Hierna lopen we langs de pool terug - zien daar nog een schattige squirrel, maken daar natuurlijk een foto van - lopen langs het monument en gaan bij het Smithsonian Information Castle naar binnen, kijken daar wat rond en eten een ijsje. Hierna gaan we nog naar het Smithsonian Air en Space Museum, ook daar was ik eerder en wil graag nog even kijken of mijn herinneringen kloppen. (en ja ik herken het nog, met de vliegtuigen aan het plafond)

Inmiddels zijn we eigenlijk allemaal moe, door de warmte en ook door het vele lopen, en vooral de kinderen willen graag nog even van het zwembad bij het hotel gebruik maken. We nemen de metro terug en bij aankomst op Van Dorn Street station komt het busje net aanrijden.
Rond een uur of half zes zijn we weer in het hotel en blijven we nog lekker twee uurtjes bij het zwembad, en Aletta en Leandro vermaken zich hier met nog drie Nederlandse kinderen. We hebben weinig zin in eten en gaan maar even naar Taco Bell, Leandro's favoriet, en eten daar lekkere crunchy taco's.

Het is weer mooi geweest vandaag, we waren maar een dag in Washington, eigenlijk veel te kort, er is nog zoveel te zien en te doen, maar ik merk aan de kinderen dat zij het wel genoeg vinden. Dus tijd voor iets anders. Morgen gaan we naar Shenandoah NP en slapen 's avonds weer in een cabin.

15 jul: Washington - Natural bridge

2009-06-14T10:51:00.003-07:00

Foto's

Vanmorgen staan we bijtijds op en zitten om 07.45 uur aan het ontbijt, hierna pakken we weer de spullen in en Leandro en Aletta brengen de koffers alvast naar de auto. Ik maak met m'n telefoonkaart vanaf de hotelkamer nog even een telefoontje naar Birdsunderwater om een reservering te maken voor volgende week om te gaan zwemmen met Manatees.
Gelukkig is er nog voldoende plaats voor de tocht om 06.15 uur 's morgens.

Als alles ingeruimd is, is het alweer 09.45 uur als we vertrekken, drie kwartier na het schema dat ik in m'n hoofd had. Het duurt zeker nog een uur voordat we Washington uit zijn, er is een ongeluk gebeurd en het is gewoon druk op de weg. We rijden richting Front Royal waar we het Shenandoah National Park in gaan. Het is hier erg mooi en bij verschillende viewpoints stoppen we om even te kijken en wat foto's te maken.

Inmiddels hebben we honger gekregen en we stoppen bij Elkwallow Wayside om iets te eten en omdat we gelezen had op het blog van Anita dat zij hier beren gespot hadden. We vragen binnen in de winkel of er beren in de buurt zijn. Er wordt gezegd dat er een moeder beer met cubs steeds in de buurt is maar vandaag nog niet gezien. Ze komt meestal naar de appelboom aan de rand van het parkeerterrein. Wij kijken goed in de rondte maar hebben geen geluk, wel spotten we 2 hikende monniken, ook wel bijzonder.

We rijden verder over de Skyline Drive op een gegeven moment houden we het voor gezien, het is allemaal erg mooi maar wel een beetje allemaal van hetzelfde. We gaan de I-81 S op en we hebben nog wel een paar uur te gaan. Tegen zessen komen we op de campground aan waar we een cabin gehuurd hebben.

We pakken onze spullen uit en weten eigenlijk niet goed wat we zullen doen met eten, we hebben geen zin om te barbecuen omdat we geen spullen hebben en na al dat rijden van vandaag ook geen puf meer hebben om een supermarkt te gaan zoeken.

Het is trouwens een mooie campground, waar we weer het fenomeen "Christmas in July" tegen komen net als op de camping in het Amish gebied. En weer vergeet ik te vragen naar de betekenis, je ziet in ieder geval allemaal kerstversieringen op de camping.

Nadat de kinderen gezwommen hebben en gespeeld in de gameroom moeten we toch maar wat gaan eten. Het is inmiddels half negen en Prospero heeft een biertje genomen en trouwens ook al de hele dag gereden en heeft geen zin meer om op pad te gaan.

Samen met de kinderen ga ik op zoek naar een tentje om wat te eten te halen, uiteindelijk blijkt dat nog een eindje rijden te zijn als we een SubWay tegenkomen, daar laten we heerlijk broodjes klaarmaken die we even later bij het kampvuur opeten.

Ook roosteren we nog wat marshmallows boven het vuur en het campinggevoel is weer compleet.

16 jul: Natural Bridge - Boone

2009-06-14T10:51:00.001-07:00

Als eerste wil ik even, namens ons allemaal, iedereen hartelijk bedanken voor de reacties in ons gastenboek, dat is zó leuk. Een van de redenen om het bijhouden van het log vol te houden :)

Het begint een vast ritueel te worden, ik ben steeds als eerste wakker, zo rond een uur of half zeven, ik trek wat aan, ga naar het toilet (dus naar buiten, naar het "badhuis" :) ) en ga vervolgens snel met het weblog aan de gang. Al merken jullie daar niet veel van, haha, maar vooral dat uitzoeken van foto's en deze online zetten kost veel tijd. Niet altijd is de internet verbinding zo snel, dus vandaar en zodra de rest van de familie zich meldt is het tijd voor andere dingen, dus dan sla in alles maar weer op om op een later moment verder te gaan.

Maar goed ik was dus bezig met het weblog, had nog snel een reisdag gepubliceerd en de foto's van New York online gezet.
We zijn ons allemaal gaan douchen en aankleden, hebben een kop koffie met - bij gebrek aan aan de ontbijtspullen en zin om te halen - grahamcrackers genomen. Hierna de spullen gepakt en met een beetje passen en meten weer in de auto gekregen en zijn we op weg gegaan naar the Natural Bridge.

Op weg hier naar toe rijden we langs Foam Henge, een piepschuim replica van Stone Henge in Engeland, hier stappen we even uit en lopen de heuvel op om dit te bekijken.
Grappig wel, een paar mensen hebben dit voor de lol nagemaakt. Nu is piepschuim natuurlijk zo kapot te maken, je ziet ook stukken op de grond liggen, en dat is niet de bedoeling. De initiatiefnemer en bouwer heeft een bord geplaatst met het verzoek er met je handen vanaf te blijven en de melding dat hij zich af en toe verstopt en als hij ziet dat men dit beschadigt dan beschadigt hij je auto beneden. Leandro vond dit nogal indrukwekkend en ging gelijk kijken of hij hem kon vinden.
Na dit Foam Henge bezoekje gaan we verder naar the Natural Bridge.

Ik was een beetje bang voor een touristtrap, maar dat viel mee, alhoewel je hier wel entree moest betalen. In het westen zie je dit soort zaken bij wijze van spreken langs de weg.
Om naar de Natural Bridge te gaan loop je door de winkel naar een trap die de diepte ingaat, beneden aangekomen zie je al vrij snel deze "natuurlijke brug". Wel mooi hoor, maar op de een of andere manier niet zó spectaculair, of zijn wij soms verwend? De wandelroute - Cedar Creek Trail - gaat langs een riviertje door een heel mooi stukje natuur, waar ze een authentiek Monacan dorp hebben nagemaakt. We krijgen uitleg hoe de indianen van en met de natuur leefden. Erg interessant en leerzaam.

We lopen hierna nog een stukje verder langs het riviertje, waar natuurlijk weer over de stenen gelopen en gesprongen moet worden. (en niet alleen door de kinderen, en dan bedoel ik niet mezelf :) ik blijf "veilig" aan de kant.
Hier besluiten we maar terug te lopen, we eten nog een kipsandwich bij de ingang en laten ons met een bus naar boven rijden. Dat was wel lekker want ondertussen was het hier ontzettend warm geworden, zo'n vochtige warmte waarbij je zonder veel te doen al het zweet op je rug krijgt.

Als we boven zijn stellen we de gps in, stoppen handdoeken tussen ramen van de kinderen, (ze hebben al donkere ramen maar zo wordt het nog donkerder) stoppen voor de kinderen een film in de laptop en we zijn klaar om te vertrekken.

We hebben nog een groot aantal miles voor de boeg en gaan via de I-81 South richting Boone. Al vrij snel krijg ik het gevoel een dutje te willen doen dat is natuurlijk geen probleem, maar Prospero krijgt dat ook en dat is wel een probleem. Dus gaan we in Salem even de snelweg af, naar de Starbucks, halen hier een overheerlijke cappuccino (even voor de collega's: veel lekkerder dan op Schiphol) en we kunnen er weer tegenaan.

Een uurtje na de de cappuccinostop hebben we weer even een pauze maar dan niet op eigen initiatief. We worden met zwaailichten aan de kant gedwongen (ik zag ons al met de benen en armen gespreid tegen de auto aanstaan, zoals in die tvprogramma's).
Als we stil staan steekt een "highway trooper" aan mijn kant z'n hoofd naar binnen, we reden te hard. Hij wilde van alles weten en zien, rijbewijzen, paspoorten, huurcontract van de auto, waar we vandaan kwamen (in de zenuwen, die ik toch wel een beetje had, wist ik dat niet meer, gelukkig had ik de map met route geaccentueerd voor me liggen) waar we naar toe gingen, hoe lang we al in de VS waren, wanneer we weer naar huis zouden gaan etc. Ondertussen vroeg ik hoe hard we hadden gereden, en dat was 83mph i.p.v. toegestane 65mph.
Toen hij vroeg waar we allemaal nog meer naartoe gingen, en we o.a. Charleston opnoemde begon hij te glimlachen en zei: "oh, folks you'll like it there" en wat bleek hij was daar op honeymoon geweest. Toen dachten we al we krijgen geen boete, en gelukkig was dat ook zo, wel nog een soort preek (logisch) en we waren weer vrij man (vrouw).

Haha toch wel onder de indruk - Prospero zei nog valt toch wel mee, in al die jaren is dit de eerste keer en ik merkte op dat je toch alles over hebt voor een weblog - reden we verder.

Net over de grens van Virginia naar North Carolina maakte we een sanitaire stop bij het visitorcentre en haalde wat foldertjes van de omgeving op. Snel hierna gaan we de snelweg af en rijden via de Blue Ridge Mountains naar Boone. Opnieuw naar een KOA waar we weer een cabin gehuurd hebben. Deze keer met eigen douche en toilet.

Inmiddels is het toch al weer zo'n uur of zes en behalve de chickensandwich en de crackers vanmorgen hebben we niets gegeten, en hebben we nu toch wel honger. Bij het inchecken vraag ik het meisjes of ze ons een restaurant kan aanbevelen, Prospero wil in ieder geval mashed potatoes of rijst, verwijst ze ons naar Dan'l Boon Inn, een country cooking restaurant. Daar aangekomen staat er een rij, zelfs buiten, maar mensen om ons heen zeggen dat het de moeite waard is. Toch vrij snel zitten we aan tafel en is het zo'n concept als eerder deze week bij Good 'n Plenty. En we hebben weer erg lekker gegeten. Hierna gaan we terug naar de camping, het is alweer een uur of half tien. Leandro en Prospero kijken nog een film op de laptop, Aletta en ik gaan lekker naar bed.

17 jul: Boone - Gatlinburg

2009-06-14T10:50:00.003-07:00

Foto's volgens z.s.m.

Als we 's morgens wakker worden regent het keihard en waait het flink, dat ziet er niet zo mooi uit. Eigenlijk hebben we niet te klagen over het weer tot nu toe. In New York hadden we schitterend weer, ook in Washington (misschien iets te warm, maar ach). Maar over het algemeen hebben we heerlijk weer, de amerikanen waarmee we zaten te eten bij Good 'n Plenty vertelden dat het normaal gesproken veel warmer is in deze tijd. Voor ons is het in ieder geval prima reisweer.

We zijn snel gewassen en aangekleed en vertrekken weer - ik rijd eens voor de verandering - en omdat we gisteravond zo lekker gegeten hadden en op een bordje stond dat ze ook ontbijt serveerden reden weer naar Dan'l Boone Inn. Daar aangekomen lezen we dat dit restaurant alleen tijdens het weekend geopend is voor ontbijt.

We rijden verder het dorpje in en op een parkeerterrein staat een grote pick-up met 2 ruige mannen erin , ik rijd er naar toe en doe m'n raampje open en vraag eerst maar of ze hier vandaan komen en vervolgens of ze een goed ontbijtrestaurant weten. Met een zwaar, haast onverstaanbaar accent zegt de man achter het stuur: "well I was raised here but now I live up in the mountains". We bedanken hem en rijden weg, "wat zij hij nou" vroegen de kinderen, en ik doe een paar keer zijn zware accent na en we liggen in een deuk. (Hij verwees ons trouwens naar the Mountain House). Ook weer zo'n ontzettend vriendelijke man, dat vind ik toch altijd zo opvallend hier in de VS, dat men (bijna) altijd zo aardig is. In New York werden we ook zomaar aangesproken met de vraag of ze konden helpen als ze ons met de kaart voor onze neus zagen zoeken. Amerikanen maken snel een praatje en als ze ons horen praten vragen ze vaak waar we vandaan komen. Zo is ons deze vakantie alweer gevraagd (natuurlijk) of we Duits zijn, maar ook Frans (?) en gisteren gokte iemand zelfs Tsjechisch.

Snel vinden we de Mountain House en ontbijten daar, voordat je in het restaurant bent loop je door hun winkel, zo'n "country"winkel met allemaal leuke hebbedingetjes. Bij het afrekenen van het ontbijt, ook weer in de winkel, koop ik nog twee bordjes met toepasselijke spreuken. Waarvan een met de tekst: we can't look good both, it's me or the house.

Als we Boone hierna uitrijden, en ik zeg dat ik het wel een leuk plaatsje vond, merk Aletta op dat het wel een beetje Moab in Utah lijkt, maar dan in de groene bergen. En inderdaad ik kan me wel voorstellen waarom ze dat zegt. Vanaf hier rijden we naar Grandfather Mountain, een bergtop met een "swinging "bridge. Bij binnenkomst zien we de aankondiging dat bepaalde trails gesloten zijn i.v.m. recente "bearactivity", nu zijn dit wandelroutes en wij gaan niet wandelen hier maar zouden het wel leuk vinden om eens een beer "live" te zien. Hopelijk hebben we nu wel geluk.

Voordat ik kaartjes koop vraag ik of het wel zin heeft om te gaan, het regent inmiddels niet meer maar het is vrij bewolkt, en we willen natuurlijk wel wat zien. Volgens de man achter de balie is er boven goed zicht het waait er wel 40 mph, maar wind zijn wij Nederlanders - wonend aan de kust - wel gewend, dus we gaan er voor.

Via allerlei haarspeldbochten en komen we boven bij een parkeerterrein aan, en inderdaad het waait er flink, de brug is niet zo groot als doet vermoeden op de foto's, maar wel leuk om over heen te lopen en aan de andere kant van de brug over de rotsen te klimmen en van het uitzicht te genieten.

Na een drie kwartier gaan we weer naar beneden en halverwege zijn er nog "Wildlife Habitats" hier kun je de dieren die hier in de bergen leven zien een een natuurlijk omgeving.
Zo zien we toch nog even beren, want zomaar in het wild zijn we ze weer niet tegengekomen.

Hierna gaan we rond een uur of half twee op weg naar Boone, nog een flink stuk rijden, al is het in mijlen niet zoveel, door de bergen gaat het allemaal niet zo snel. Aan het eind van de middag rijden we Pigeon Forge in en vanaf daar staan we in de file naar Gatlinburg, wat een circus hier zeg. Net iets te veel van het goede.

We komen bij ons hotel aan, het Garden Plaza, weer geboekt met Hotwire, en we zijn benieuwd, bij tripadvisor waren de reacties niet echt positief. Het is een voormalig Holiday Inn hotel.
Als we op de kamer komen valt het allemaal wel mee, oké het kan zeker hier en daar wel een verfje gebruiken. Maar wij redden het hier wel twee nachten.

Na even gerelaxed te hebben rijden we naar Cracker Barrel om wat te eten. Hierna gaan de kinderen nog zwemmen en gooi ik voor de eerste keer de wasmachine vol, na een half uur gaat dit in de droger en na een klein uurtje is dat ook klaar, het is dan inmiddels kwart voor elf, ik haal de kinderen uit het zwembad, Prospero slaapt al en wij gaan ook naar bed. Morgen vroeg op.

Volgende

18 jul: Gatlinburg

2009-06-14T10:50:00.001-07:00

Foto's komen z.s.m.

Hier in de Great Smoky Mountains willen we graag Cades Cove bezoeken, een open vlakte waar veel wildlife te zien zou zijn. De beste tijd is 's morgens vroeg hebben we begrepen. Gisteravond bespraken we wanneer dat te doen of zaterdagochtend of zondagochtend, de dag dat we hier vertrekken. We besloten het maar zaterdag te doen.

Vanmorgen dus om 06.15 uur uit bed, snel wat aangetrokken douchen doen we wel later, en op weg. Het is nog zo'n drie kwartier rijden vanaf hier. Onderweg zagen we al een bord dat de loop in Cades Cove afgesloten was tot 10.00 uur, maar ja we zijn hier natuurlijk niet bekend en dachten misschien kun je evengoed wel een stukje erin, en begint de loop iets verder op. Nou mooi niet dus. Rijden we dat hele eind zo 's morgens vroeg om te horen dat als sinds 20 jaar op woensdag en zaterdag Cades Cove tot 10 uur dicht is t.b.v. wandelaars en fietsers. Wij hadden geen zin in lopen, hadden de juiste spullen niet aan en nog niet eens gegeten en gedronken en verder ook niets bij ons. Slechte voorbereiding dus, ik had gisteren wel gekeken of het park open was en dat zijn ze 24 uur p.d. 365 dagen per jaar, maar dit had ik niet gelezen.

Met de pest in ons lijf reden we maar terug - geen Cades Cove voor ons - en om 09.15 uur zaten we aan het ontbijt bij Golden Corral. Hierna zijn we terug naar het hotel gereden en hebben lekker genikst, alhoewel dat ook niet helemaal lekker voelt omdat je het idee hebt dat je veel moet doen/zien omdat je hier maar zo kort bent. Maar we hadden even geen zin. De kinderen zijn gaan zwemmen, Prospero is weer gaan slapen en ik ging even met het weblog verder.
's Middags deed ík even een dutje, en keken Prospero en de kinderen op de kamer een film.

Hierna hebben we ons lekker opgeknapt en zijn we om een uur of half vijf de Roaring Fork trail gaan rijden. Hier rijd je door een dicht bebost gedeelte van het park met constant een riviertje naast je. Ook kun je hier nog een wandeling naar een waterval doen, maar ik weet niet wat het is, het ligt waarschijnlijk aan ons, maar we hebben er niet zo'n zin in, het trekt ons niet. Wel klimmen we nog ergens naar beneden en daar in de rivier klauteren Prospero, Aletta en Leandro weer over de keien in de rivier.
Het is heel mooi hier maar als je van natuur spektakel houdt is het westen indrukwekkender (tenminste dat vinden wij). Na deze route gaan we - de meeste stemmen gelden - opnieuw naar de (vreetschuur) Golden Corral.

Gatlinburg is een vreselijk druk toeristisch plaatsje, wij houden best van een beetje reuring maar hier is het in de hoofdstraat zó druk dat de moed je ontgaat er te lopen. Met de auto is er ook geen doorkomen aan. Wij vinden het iets te veel van het goede (van de economische crisis is niet veel te merken).

Terug in het hotel gaan Aletta en Leandro nog in de Whirlpool en het zwembad, dat is geopend tot 23.00 uur. Wij kijken wat tv en om half elf gaan we lekker naar bed.

Volgende

19 jul: Gatlinburg - Greenville

2009-06-14T10:49:00.000-07:00

Foto's volgen z.s.m.

Vandaag verlaten we Gatlinburg en ik geloof dat we het niet heel erg vinden. Zoals ik al eerder schreef was het hier zo ontzettend druk, zo toeristisch. Op de een of andere manier voelden wij ons hier niet zo thuis. Dat heb je wel eens zo in je vakantie.

Het hotel was ook niet je van het, alhoewel de kamer op zich redelijk was, maar het hotel was toch wel gedateerd, en kon wel een grondige opknapbeurt gebruiken. Er was alleen maar een binnenzwembad en dat was ook jammer met dat mooie weer hier.

Om negen uur hadden we de spullen in de auto en liep ik nog even naar de receptie om uit te checken, we moesten nog ontbijten, en vroeg de receptioniste wat het hier zou kosten. Ze zei dat we gratis mochten ontbijten, dat was dan wel weer aardig. Misschien kregen we dit omdat ik gisteren geklaagd had , in hun roomdirectory staat namelijk wél dat er een buitenzwembad is. In ieder geval maken we er gebruik van.

Na het ontbijt rijden we gelijk weg, onze eindbestemming vandaag is Greenville, SC. Deze plaats heb ik uitgezocht met de bedoeling Chimney Rock te bezoeken en dan vervolgens nog een stukje door te rijden zodat de rit naar Charleston morgen iets minder lang is.

Maar eerst moeten we even bedenken hoe we aan de andere kant van de Great Smoky Mountains kunnen komen. We kunnen "rechtsom" gaan, langs de buitenrand van het park, maar we kiezen om de US441 te rijden dwars door het park heen. Het is een mooie weg, waarbij je uit komt in Cherokee, een indianendorp gelegen in een indianenreservaat. Je ziet overal tubes te huur, waarmee je op de rivier kunt drijven. We zien een paar nieuwe hotels, een groot casino, maar ook veel armoede, leegstaande gebouwen, dichtgetimmerde hotels en vergane trailers en een hoop oude troep. Dit doet een beetje denken aan de indianennederzettingen in het Westen.

Vanaf hier rijden we richting Asheville, nog steeds is de omgeving prachtig groen en bergachtig. het is echt geen straf om hier te rijden. We gaan richting Chimney Rock en willen ter plekke bekijken of we dat willen bezoeken. In het dorpje Chimney Rock zien we het uitzichtpunt vanaf de hoofdstraat al, we besluiten toch maar niet om hier naar toe te gaan. Het zal ongetwijfeld mooi zijn, want de omgeving is hier schitterend maar we bedenken dat we nu wel genoeg hoge uitzichtspunten hebben gehad de laatste paar dagen. De straat zelf, waar de ingang naar Chimney Rock zit is heel gezellig met veel snuisterijen winkeltjes, we nemen er bij een paar een kijkje, Prospero en Leandro dammen een potje, en we kopen cappuccino en cafe latte en lekkere cheesecake en drinken/eten dat buiten op.

Vervolgens stellen we de GPS in op ons hotel in Greenville. Onderweg rijden we langs Lake Lure, hier ziet het er ontzettend gezellig en mooi uit. Een meer waar men met bootjes vaart, en op een strand aan het meer zijn veel dagjes mensen te vinden. Hier had ik graag iets langer doorgebracht, maar dat moet je maar net weten als je de route in elkaar draait.

Rond vieren halen we bij een Mcdonalds een hamburger en een half uur later arriveren we bij het hotel, weer gereserveerd via Hotwire, en we krijgen een grote, mooie kamer. En al schijnt de zon niet, de temperatuur is (nog) heerlijk hier, zo'n 25 graden, dus we gaan - zoals gewoonlijk - nog lekker naar het zwembad.

Op het internet zoeken we of er hier een Olive Garden is en die is dichtbij, we rijden er naartoe, eten er heerlijk, en om tien uur zijn we weer op de kamer. Waar ik nu dit verslag zit te typen, de kinderen inmiddels in een diepe rust verzonken zijn en Prospero tv kijkt.
Ik stop er nu mee, publiceer dit later en zal ook later foto's uploaden. Ik ga nu ook naar bed en ga lekker verder in m'n boek waar ik vanmiddag in het zwembad in begonnen ben: In New York en domweg gelukkig van Jan Tromp.

20 jul: Greenville - Charleston

2009-06-14T10:19:00.003-07:00

Deze keer is het ontbijt weer "complimentary" en daar maken dan maar gebruik van. De ontbijtruimte is in de lobby recht tegenover de receptie, en ziet er uit zoals veel van deze ruimtes:
een buffetje met koffie/thee, jus d'orange-automaat, brood/bagels/muffins e.d (+broodrooster) jam, boter en philadelphia, joghurt, cereals, twee wafelijzers om zelf wafels te maken, joghurt en hier hadden ze zelfs ook nog heerlijk verse fruitsalade. Verder hangt er een tv die aanstaat op een nieuwszender en eten we van plasticborden met plastic bestek. De kinderen en ik vinden dit wel prima, Prospero heeft liever een "hartig" ontbijt.

Na het ontbijt zitten we snel weer in de auto en gaan op weg naar Charleston, ongeveer zo'n drie en half uur rijden. We rijden weer door een mooi landschap, dat langzaam verandert van groen met bomen in een moerasgebied, ook weer schitterend om te zien. Na een bezinestop, die echt nodig was want het lichtje brandde en hij piepte, rijden we tegen half twee voor bij
La Quinta Inn, ook weer gereserveerd via Hotwire. Het systeem waarbij je kunt kiezen welk gebied en welke faciliteiten je wilt maar pas na betaling hoort welk hotel het geworden is. Hier krijgen we een kamer op de 3e verdieping met uitzicht op het haventje. Een prima kamer, voor een prima prijs: $52.

Nadat we onze spullen neergezet hebben gaan we op zoek naar iets te eten, ons hotel ligt niet in het centrum, maar wel vlakbij de afslag naar Folly Beach. We gaan deze richting en zien al snel een Subway, hier laten we heerlijke footlongs maken. Tegenwoordig (of misschien was dit er al eerder maar mij nog nooit opgevallen) is er een "stappenplan" op stickers op het raam van de koeling geplakt met een plaatje en de naam van het ingrediënt en dat is handig zo kunnen de kinderen zelf hun broodje 'aankleden", goed om hun engels te oefenen.
Prospero neemt Philly Cheese, ik Teriyaki en de kinderen allebei Chickenbrest, nou het is weer fingerlicking good. Mmmm.....
Na dez Subwayfootlongs nemen we als toetje nog een milkshake in de auto bij Sonic, ik had gelezen dat deze hier zo lekker zijn. Nou moet ik zeggen dat die van mij - ik had Caramel gekozen - niet bijzonder was, Prospero had vanille, en ja vanille is vanille, maar de kinderen hadden een peanutbutter milkshake en die was 'hemels" volgens Aletta.
Zo tot zover de details over het eten en drinken.

We besluiten maar even door te rijden en een kijkje bij het strand te nemen, het is niet echt zonnig maar wel een heerlijke temperatuur. Bij Folly Beach aangekomen staan aan het strand allemaal van die typische grote Amerikaanse strandhuizen (waar ik best zou willen wonen), houten huizen in pasteltinten op palen, alhoewel je die niet altijd ziet omdat om de palen weer een hek zit. Om de zoveel meter is er toegang tot het strand. Er is ruimte zat en we parkeren onze auto, het kost hier 1 dollar per uur.
(heel wat goedkoper dan bij ons)

Als Leandro en Prospero de zee zien kunnen ze zich niet bedwingen, kleden zich uit en gaan in hun onderbroek de zee in. We hadden geen spullen mee, die hadden we net in de hotelkamer gezet, niet zo handig. Aletta wil ook graag zwemmen dus rijd ik met haar terug naar het hotel (is toch nog wel 25 min.) Aletta kleedt zich om en ik pak gauw wat spullen, en gaan we snel weer op weg.
Als we terugkomen blijkt dat Prospero en Leandro zo druk waren met in de hoge golven te duiken dat ze helemaal niet in de gaten hadden dat het vloed was, en dus al hun kleren die op het strand lagen waren nat geworden.

Met z'n drieën hebben ze de grootste lol, de golven zijn lekker hoog en de temperatuur van het water is heerlijk. Hadden we bij ons ook maar zulk warm water zegt Leandro, die bij ons thuis als het even kan de zee ingaat .
Rond half zes verlaten we het strand, met natte kleren die onder het zand zitten. Het is een soort plakzand, je kan uitslaan wat je wil maar het blijft er gewoon op zitten, ook op je lichaam.

Bij het hotel aangekomen gaan we gelijk naar de wasmachines, en daar zien we dat er waarschijnlijk meer mensen naar het strand gaan :) , overal ligt zand, zelfs in de machine. Nouja we gooien toch maar alles erin, en we zien wel. Na een half uur is het klaar en als ik het eruit haal lijkt het wel of er nog meer zand aan vast geplakt zit dan voor het erin ging. Omdat het al tegen zevenen is neem ik de natte spullen maar mee naar boven, we gaan eerst nog even Charleston in, en dan doe ik het straks wel in de droger.

In Charleston lopen we een stukje door het stadje, het ziet er erg gezellig uit, veel huizen met porches en gekleurde luiken voor de ramen. We lopen richting het water, waar je goed kunt zien hoe het moeras overgaat in de zee, en we komen terecht bij restaurant Fleet Landing, het heeft een leuk terras maar daar is helaas geen plaats - of we moeten 45 min willen wachten - dat doen we maar niet, we eten lekker binnen.

Het is alweer een uur of tien en we rijden terug naar het hotel en gaan gelijk naar bed, morgenochtend gooi ik wel de natte spullen in de droger, ik heb nu geen zin meer, dan moet ik nog een uur opblijven en ik weet niet of ik dat nog red.

21 jul: Charleston - Savannah

2009-06-14T10:19:00.001-07:00

Ik laat ons (of liever me, de rest slaapt gewoon door) wekken om zeven uur, dat was achteraf niet nodig want ik was al wakker om kwart over zes. Ik kijk of er nog berichtjes in het gastenboek staan (altijd leuk), werk wat aan het weblog, en zet de foto's van gisteren op de laptop.

Ik ga snel douchen en pak de spullen voor in de droger. Beneden is het ontbijt al in volle gang. Ik neem een koffie mee naar boven en wek de rest. Prospero blijft liggen (die vind het ontbijt toch niets aan hier, weer een La Quinta Inn net als gisteren) met z'n drieen gaan we ontbijten.
Even later schuift toch Prospero nog aan. Als we klaar zijn is ook de droger klaar, dat komt mooi uit. De kinderen gaan nog even zwemmen en wij pakken de spullen in en zetten het in de auto.

Als we helemaal klaar zijn en de kinderen weer aangekleed, gaan we op weg naar
Boone Hall Plantation. Hier wilde ik graag naar toe. Over een mooie brug (weet even geen naam) rijden we naar Mount Pleasant waar de plantage zich bevind.
Toen we vorig jaar in het Westen rondreisden hebben we in de auto het boek "de hut van oom Tom geluisterd" dit maakte veel indruk op Aletta en Leandro. Toen ontstond het idee om eens zo'n plantage te bezoeken en op deze plantage schijn je nog een goede indruk te kunnen krijgen van het leven van de slaven.

Bij binnenkomst rijd je over een laan onder de live oaks met spaans mos door, deze laan is ook gebruikt in de serie North & South en in de film the Notebook(hele mooie "vrouwen"film trouwens).

Als we onze auto geparkeerd hebben en ik amper m'n been buiten heb staan ben ik al gestoken door een mug, dus voordat we ook maar iets doen, spuiten we ons lekker in, - nouja lekker, we ruiken nu lekker sterk dat wel - met AntiBrumm (uit Zwitserland mee laten nemen op aanraden van een collega), eens kijken of dat afdoende werkt.

Als we het parkeerterreintje aflopen zijn we precies op tijd voor de bustoer, deze leid je het hele terrein rond. De chauffeur weet heel veel te vertellen over de plantage en al het groen dat er groeit, bloeit en verbouwd wordt. (notenbomen, allerlei fruit en groenten).

Aan het begin van de laan met de live oaks houdt hij stil en vertelt over de bomen en het mos dat er aanhangt. Het wordt Spaans mos genoemd maar het komt niet uit Spanje (zoals de naam doet vermoeden) met nadruk wordt beklemd dat het "native" is. De eerste europeanen die hier ooit kwamen deed het denken aan de baarden van de spanjaarden, vandaar de naam spanish moss. Het mos is grijsgroen van kleur en groeit alleen hangend boven de grond, het liefst in bomen die wijd vertakt zijn, de zaadjes worden verspreid door de wind en de vogels. Zodra het te zwaar of te lang wordt doet moeder natuur haar werk dan valt het op de grond en gaat dood.

Bij het eindpunt van de toer ligt een kleine vlindertuin, deze bezoeken we even en gaan hierna naar het huis van de "meester", je kunt er een rondleiding krijgen maar daarvoor moeten we te lang wachten. (en we kunnen ons daar wel iets bij voor stellen)

Vervolgens lopen we via de schitterend aangelegde tuin naar de Slave Street, hier staan nog 9 originele slavenhuisjes. Elk huisje heeft een thema, en door binnen op een knop te drukken, krijg je een uitleg te horen. Huisje 1 is een ruimte waar de slaven vroeger bijeen kwamen om samen het kerkdiensten te houden. Zo is er een huisje dat laat zien hoe men leefden in zo'n hutje, hoe men er werkte (manden vlechten) enz.

Vooral de een na laatste hut - From then to now -maakte op mij veel indruk, het wordt de geschiedenis van de slavernij zichtbaar gemaakt in een tijdsbalk. (= al wel aangepast, maar met nog met fouten, zag ik ook pas op de foto)
Op een tv worden alle mensen opgenoemd die een rol gespeeld hebben in het afschaffen van de slavernij en in het gevecht voor gelijke rechten van de zwarte medemens.

Natuurlijk ontbreekt Obama niet in dit verhaal, er wordt gezegd dat Obama in zijn speech gerefereerd heeft aan het feit dat de over-overgrootvader van Michelle Obama geboren is als slaaf op een plantage hier niet ver vandaan. In ieder geval maakt het verhaal wat hier verteld wordt samen met de beelden en de mooie muziek mij emotioneel en ik moet m'n tranen wegvegen. Als je denkt aan de lange, zware weg die de slaven, en later de donkere mensen hebben moeten gaan en dat er dan nu in 2009 een zwarte president is dan maakt dat toch echt heel veel indruk.

Bij hutje negen is een voorstelling waar we uitleg krijgen over de Gullach Culture, tradities en taal meegenomen en gevormd door slaven, en over het nut van verhalenvertellen (niet alleen voor entertainment, maar ook zeer belangrijk voor het overbrengen van informatie van ene generatie op ander generatie)
De vrouw die hier uitleg geeft vertelt een verhaal in Gullach en hierna hetzelfde verhaal in het Engels. Een verhaal met een moraal, het komt er op neer dat er na slechte tijden ook altijd weer goede tijden komen.

Op het laatst vertelt zij over een spel dat de slavenkinderen speelden en zongen en zij zingt het lied en als klap op de vuurpijl heeft zij 12 mensen uit het publiek nodig die meezingen en ja hoor .... Prospero en ik moeten ook meedoen. Het is hilarisch en we sluiten het bezoek hier -ondanks de serieuze achtergrond - hier lachend af.

Als we het mooie terrein afrijden en heerlijk in de aircogekoelde auto zitten - want het was wel erg warm vandaag - stelt Aletta zich voor hoe verschrikkelijk zwaar het geweest moet zijn voor de slaven, om in zulke hitte van zonsopgang tot zonsondergang te moeten werken op het land.
(een zelfde soort gedachte had ik ooit toen ik als kind in Duitsland een concentratiekamp bezocht, ik dacht aan alle mensen die daar in schamele kleding en geen of kapotte schoenen, in de sneeuw en vrieskou moesten zien te overleven)
Ondertussen is het bijna half drie, we hebben honger en moeten nog naar Savannah rijden. Op weg naar deze stad zien we een Subway en omdat het gisteren zo goed bevallen was , gaan we in de herhaling. Dit keer geen beschrijving van het eten, komt op hetzelfde neer als gisteren.

Savannah is evengoed nog een stukje rijden, in mijlen valt het wel mee, maar het is niet constant snelweg, dus gaat het niet zo snel.
Onderweg zien we op de US17 nog een dode alligator langs de weg liggen, tenminste Prospero en Leandro zien het. Dus wordt er speciaal omgedraaid om het nog eens te bekijken, dan doen de kinderen het raam open om het beter te kunnen zien, dat hadden ze nou beter niet kunnen doen. Wat een stank zeg...........

Even verderop zien we grote zwarte gieren langs de weg, dichterbij gekomen zien we dat ze zich te goed doen aan het kadaver van een hert. Nou we zien hier meer wildlife dan in de Smokies, dood weliswaar, maar toch ;)

Precies om zes uur zijn we bij ons hotel, dit keer gereserveerd met Priceline. En aangezien Priceline een kamer garandeert voor 2 personen, en je dus een tweepersoonsbed kunt verwachten (ipv 2x2 pers. bedden) en ik niet gebeld had van te voren met een verzoek om 2 queens of doubles, (had zoiets van zien we dan wel weer) was ik nu toch wel benieuwd. In de auto hadden we al bedacht dat we nog 4 slaapzakken hebben, die kunnen altijd nog op de grond.
Maar niets geen probleem, een kamer met 2 doubles stond sowieso al klaar in hun systeem. We krijgen een mooie ruime kamer, met een balkon en uitzicht op het zwembad, waar natuurlijk de twee jongsten van dit gezin gelijk weer naartoe gaan. (en gelijk hebben ze)
We hebben hier een balkon met uitzicht op het zwembad en terwijl de kinderen zich vermaken, zet ik lekker koffie en dat drinken we (Prospero onder het genot van een sigaretje, hoeft hij eens niet de kamer uit en de straat op) heerlijk op het balkon.

Tegen achten gaan we richting centrum en hier parkeren we weer de auto en lopen een stukje aan de riverfront, bewonderen de kunsten van een grasvlechter, zo noem ik het maar, hij maakt van lange sprieten kunstige roosjes (die Aletta in haar haar steekt) en eten een hapje buiten op een terasje. We zitten allemaal nog vol van de Subway Footlongs en nemen alleen een soepje. Hierna wordt het tijd om naar het hotel te gaan, we zijn allemaal moe en willen liggen. Het was een mooie dag en morgen is er weer een dag.

22 jul: Savannah - Ocala

2009-06-14T10:18:00.006-07:00

Hier hebben we een heerlijk hotel, fijne kamer, goede locatie, balkonnetje met uitzicht op het zwembad, echt jammer dat we er maar 1 nacht zijn. Ik had Leandro gisteravond beloofd om met hem, zodra het zwembad open was, te gaan zwemmen. Op het hek stond dat het zwembad vanaf 7 uur geopend zou zijn, nou dat hebben we niet gered maar toen Prospero en Aletta nog in diepe slaap waren lagen wij om 8 uur in het water. Heerlijk. Na nog even in de whirlpool gezeten te hebben gaan we na driekwartier terug naar de kamer.
Ondertussen zijn ook Prospero en Aletta wakker, we gaan ons douchen en aankleden en naar Denny's naast ons hotel voor ontbijt.

De eerste keer dat we bij Denny's eten, deze vakantie. Het wordt 4 x een Grand Slam die jezelf mag builden. We nemen allemaal andere combinaties, variërend van sunny side up and scrambeld eggs, tot worstjes, pancakes, bacon, hash browns and toast aan toe.. De serveerster heeft geen notitieblokje nodig, maar onthoudt dit uit haar hoofd. Even later krijgen we inderdaad allemaal precies wat we besteld hebben. Echt heel knap van haar. Het smaakt Prospero allemaal zo goed dat hij nog een keer een Grand Slam neemt.

Hierna gaan we terug naar het hotel en pakken onze spullen, we gaan weer verder.
Vanuit het hotel een U-turn en dan alsmaar rechtdoor en we komen in het historic district. We waren hier gisteravond al even maar toen werd het donker en ik wil dit graag nog zien bij daglicht.
Het centrum, het historic district, staat bekend om z'n stratenplan met "public squares", ontworpen door James Oglethorpe. Dit zijn allemaal parkjes midden in het centrum, hierom heen liggen de meest mooie huizen en openbare gebouwen. De sfeer is hier erg relaxed, we rijden nog wat rond en maken foto's van straten en huizen, en steeds zeggen we weer: "oh , hier wil ik wel wonen, of hier, of hier". Zoveel mooie huizen, en zo'n mooie omgeving.

Na dit bezoekje aan het stadje gaan we nog , voor dat we richting Florida rijden een duik nemen in de zee bij Tybee Island. Vanmorgen heeft het nog (na ons zwembadbezoekje) ontzettend hard geregend maar inmiddels schijnt allang weer de zon en is de temperatuur flink opgelopen, dus tijd voor het water.
Al is het maar voor twee uurtjes, we huren lekker een parasol en twee stoelen op het strand. Na nog even heerlijk genoten te hebben van de zon en de zee, vertrekken we rond kwart voor twee richting Ocala, FL.

Als we de GPS instellen geeft deze aan dat het nog bijna 5,5 uur (!) rijden is. Oeps, even verkeerd ingeschat, wij deden net alsof we alle tijd van de wereld hadden, deze ochtend. Nou goed meestal loop je nog wel wat in, aan de andere kant op zo'n lange rit stop je ook een paar keer. We gaan op weg en zien wel. Na een uurtje stoppen we bij een Mcdonalds en eten wat in de auto, om daarna snel weer verder te rijden.

De kinderen vermaken zich ondertussen met films achterin de auto en wij genieten van het rijden op de snelweg, het rijdt hier toch altijd zo lekker relaxed. Helaas doet onze cdspeler het in de auto niet, daar kwamen we natuurlijk achter toen we al onderweg waren, dus onze luisterboeken kunnen we niet horen. Daarentegen hebben we in de auto SIRIUS Satellite Radio en kunnen hiermee zo'n 130 zenders zonder ook maar enige ruis ontvangen. Dus muziek genoeg.

Via de I95 rijden we Florida binnen en stoppen om kwart voor vijf bij het Florida Visitor Welcome Centre. Hier maken we even gebruik van het toilet, maken een " welcome to Florida foto" (die hadden we nog niet, we kwamen tot nu toe altijd met het vliegtuig Florida binnen), halen binnen wat folders op en worden getrakteerd op orange juice en grapefruit juice. Prospero en de kinderen maken nog even gebruik van de twee massagestoelen en ik laat even onze handtekening achter in het gastenboek. Hierna vervolgen we onze rit, via Jacksonville richting Daytona Beach, niet helemaal de snelste route, maar ik wil graag door het Ocala National Forest rijden.
Voordat we hierin in rijden, het is zo tegen half acht inmiddels, gooien we nog even de tank vol. We zien een waarschuwingsbordje voor beren. Zouden we ze dan uiteindelijk in Florida tegen komen? Om gelijk maar het antwoord te geven: nee, ook hier hebben we ze niet gezien. Wel was het een mooie route, terecht een scenic route zoals de RandMcnally aangeeft. We genieten van het uitzicht en tegen de tijd dat de zon de lucht rood kleurt zijn we bijna het park uit en komen weer in de bewoonde wereld, niet veel later het is inmiddels wel donker, dat gaat altijd snel hier, zijn we rond half negen bij ons Priceline hotel. Het Hilton hotel in Ocala, werkelijk een heel mooi hotel met een hele mooie kamer, en dat voor maar weer $42 per nacht. We brengen alleen onze zwem- en toiletspullen naar boven zodat we morgenochtend vroeg niet alles hoeven te slepen, want onze wekker zal morgen om kwart voor vijf afgaan. (en de trouwe lezers weten waarom :), de anderen moeten even wachten op het volgende verslag).
De kinderen gaan nog lekker even naar het zwembad en tegen tienen gaan we toch nog maar even snel iets eten bij Taco Bell, wederom de crunchy taco's. Hierna snel naar bed en slapen maar. (dat lukt goed)

23 jul: Crystal River - Orlando

2009-06-14T10:18:00.005-07:00

Gisteravond nog even nagevraagd bij de receptie of het klopt dat Crystal River zo'n 45 autominuten vanaf hier zijn. Dat kunnen we inderdaad aanhouden, dus zetten we de wekker om 04.45 uur (en dat in de vakantie!), we moeten ons namelijk om 06.15 uur melden bij
Bird's Underwater, we gaan zwemmen met manatees.

Ik ben weer voor de wekker wakker en spring snel onder de douche, vervolgens doen de anderen dat ook allemaal vlug en zitten we om 05.20 uur in de auto. Het is nog pikkedonker en is nauwelijks straatverlichting dus zijn we blij met onze gps, zo zie je tenminste goed hoe de weg loopt en hoeven we niet te zoeken.

Precies op tijd komen we aan bij Bird's Underwater, we worden verzocht een duikpak aan trekken, en we krijgen zwemvliezen en een snorkel. Vervolgens een uitleg hoe je om moet gaan met deze beesten, vooral wat je niet moet doen, geen herrie maken, niet wild met je voeten splashen, zorgen dat moeder en kind - als je die tegenkomt - bij elkaar blijven. Er wordt ons op het hart gedrukt dat we dit vooral moeten zien als een observatie van dieren in hun natuurlijke omgeving, en niet als een een of andere circusact. We krijgen nog een 11 minuten durend voorlichtingsfilmpje te zien, dat eigenlijk meer bedoeld is voor mensen die een boot huren en in de omgeving gaan varen, maar Bird's Underwater is vanuit overheidswege verplicht dit te tonen.
Als dit allemaal achter de rug is kunnen we aan boord. Chris, onze stuurvrouw, legt aan boord uit dat er donuts en water zijn, en mocht je naar het toilet moeten dan is er in een hoekje van het open bootje een pottipot met een douchegordijntje zodat je je even terugkunt trekken.(hahaha)
Hierna vertrekken we en gaan we op zoek naar de manatees, ze vraagt ons vooral uit te kijken naar bubbeltjes op het water. We zitten samen met een vader en zijn dochter en nog een vrouw alleen aan boord. Een lekker klein groepje dus. We turen over het water en zien we zien veelvuldig bubbels maar telkens zijn het vissen, vogels die net onderduiken of zelfs schildpadden. Maar geen spoor van manatees. Ze vaart allerlei "straatjes" in maar we hebben geen geluk. Ik denk bij mezelf nou die beren hebben we ook al niet gezien, het gaat ons toch niet gebeuren dat we ook geen manatees zien.
Het is een groot gebied en er zijn er op dit moment niet zoveel - bij een telling van 2 weken gelden kwamen ze uit op 18 stuks, tegen zo'n 300 's winters - de meeste zijn zomers te vinden voor de Gulf Coast, zodra het kouder wordt komen ze naar deze wateren.
Maar Chris geeft de moed niet op, en eindelijk zien we er een, maar deze heeft geen zin om te blijven, als zij het anker net heeft uitgegooid, zwemt hij/zij weg.

Chris besluit bij de bron Three Sisters ('s winters is dit een opvangplaats voor manatees, nu zitten ze er niet)eerst maar eens te gaan oefenen met het snorkelen. (zie hier een youtubefilmpje van de Three Sisters).Dat geldt vooral voor ons, wij alle vier hebben dit nog nooit gedaan, de anderen van onze "party" wel. Het is even wennen, zo'n ding in je mond en dan door je mond ademen en zorgen dat je geen slok water binnenkrijgt. Vrij snel hebben we het onder de knie en zijn we helemaal om, wat een geweldige ervaring zeg, het water is zó helder in de spring, het is zó mooi onderwater, adembenemend. We snorkelen er lustig op los en na een halfuurtje gaan we terug naar het bootje. Opnieuw op zoek naar manatees.

Vervolgens zien we er twee, waarvan er een een "tag" heeft. Een zendertje en deze wordt gevolgd omdat hij gewond is en medische hulp krijgt. Deze mag niet benaderd worden. Ondertussen zien we meer bootjes op het water verschijnen en Chris heeft contact met hen, wij hebben o.a. voor Bird's Underwater gekozen omdat deze als enige zó vroeg het water opgaat. En je dus de eerste zou kunnen zijn van de dag die een encounter heeft met een manatee. Deze ochtend was dat niet het geval want Chris wordt getipt door een "concurrent", zij heeft ze al gezien. We varen naar de plek en daar bevindt zich een moeder met baby. We gaan het water in en zwemmen richting manatee, het is heel jammer dat het water hier zo troebel is, de algen tieren welig, als je zo ongeveer met je neus tegen het beest aanzwemt zie je 'm pas.

Het zijn heel zachtaardige beesten die gewoon een beetje ronddobberen, we mogen ze voorzichtig aanraken, voelt als een soort zachte, ruwige spons, en kietelen onder hun vin. We hebben echt geluk dat we een moeder en kind samen treffen die zo playful zijn. (zegt Chris)
We blijven geruime tijd, ik schat in zo'n drie kwartier met de manatees zwemmen, en dan gaan we terug.

Als we terug zijn is het inmiddels elf uur. We doen onze pakken uit en Chris brandt de film die ze gemaakt heeft op een dvd, die je kunt kopen voor $35. Dat doen we natuurlijk.
Aletta koopt nog een schattig kettinkje met bijpassende oorbellen van een manatee met baby en Leandro wil natuurlijk ook iets, maar voor een jongen is de keus altijd minder vind ik, maar hij kiest een manateesleutel hanger.

Wat foto's betreft daarvan weet ik niet of we er wat kunnen plaatsen althans van de onderwater, we hadden zo'n wegwerpcamera gekocht, en wat foto's gemaakt maar het water was zo troebel.

Ik geef nog even m'n e-mailadres aan de twee medepassagiers, zij hadden camera's met een onderwaterhuis, en vraag of ze mij als hun foto's goedgelukt zijn deze willen mailen.

Om half twaalf rijden we weg en kijken terug op een geweldige ochtend, die ik het donker begon en het licht zagen worden op het bootje. Alleen de boottocht zo 's morgens vroeg, op het gladde rustige water, was al schitterend. De kleuren zijn dan zo mooi. Toen we later het water onze eerste snorkelervaring opdeden en vervolgens ook nog mama-manatee & baby troffen kon het helemaal niet meer stuk. Bird's Underwater is ook goed bevallen, onze stuurvrouw wist heel veel te vertellen over deze beesten en de omgeving in het algemeen. Ook was zij de enige, van wat ik gezien heb, die zelf ook het water inging. Verder gaat dit bedrijf, wat ik al eerder schreef, als eerste het water op. Buiten het feit dat het dan schitterend is, zijn de redenen volgens Chris dat het water dan nog heel vlak is en je dus de bubbles goed kunt zien en het is nog niet zo warm, het wordt onder het afdakje in de boot snel heel warm.
Kortom, echt een aanrader.

Ondertussen hadden we wel trek gekregen, we hadden alleen een donut gegeten, en rond een uur of half twaalf rijden we in Brooksville, op weg naar Orlando, en maken een stop bij een plaatselijk restaurant genaamd Rooster. Daar zit het vol met locals 9zelfs de sheriff) dan zal het er vast wel goed zijn. We bestellen hier om 12 uur ontbijt, eieren, bacon, hasbrowns, pancakes en toast. En echt, het is er heerlijk. (ook alweer een aanrader)

Zo'n anderhalf uur later komen we aan bij ons hotel in Orlando. Eergisteren had ik dit pas gereserveerd, ook weer via Hotwire natuurlijk, het is het Doubletree hotel geworden. Hier zullen we vijf nachten blijven. We krijgen een prima kamer op de tiende verdieping met een mooi uitzicht op Universal Studios en in de verte de lichtjes van de I-drive.

We brengen onze spullen naar de kamer en gaan lekker naar het zwembad. Verder doen we die middag niets bijzonders meer. 's Avonds lopen we naar TGI's Friday's. In dit filiaal zijn we vaker geweest en we verheugen ons op de baby back ribs. Maar dat valt tegen, eigenlijk valt alles tegen, de bediening laat allerlei steekjes (soep wordt vergeten, 2 x saus apart, wordt vergeten, 2e drankje komt pas als we al klaar zijn, vergeet de wetnapkins waar we om vragen)en de ribs zijn meer bot dan vlees. Als we de rekening krijgen waarop de kelner dan nog schrijft dat tip niet inbegrepen is maar wel héél erg op prijs gesteld wordt, kan ik het niet laten om daar wat van te zeggen. Tippen doen we altijd, we weten dat dit een belangrijke bron van inkomsten is voor bedienend personeel, maar dan moet de service wel goed zijn. En dat was het deze keer echt niet, ik hoop dat we gewoon pech gehad hebben, echt jammer want deze vestiging was favoriet bij ons.

24 jul: Orlando

2009-06-14T10:18:00.003-07:00

Over vandaag valt niet zoveel bijzonders te vertellen.
We zijn voornamelijk een weekje naar Orlando gekomen om een beetje te relaxen. In de afgelopen jaren hebben we alle pretparken gezien, dus dat hoeft niet zo nodig. De enige parken die elk jaar op ons kunnen rekenen zijn Islands of Adventure en Universal Studios. Maar daar gaan we later deze week naar toe als we in het Royal Pacific resort slapen.

Vanmorgen zijn we eerst gaan ontbijten bij Golden Corral, ligt vlak naast het hotel dus daar zijn we lopend naar toe gegaan. Bij de naastgelegen Walgreens even wat boodschapjes gedaan en daarna op naar het zwembad. Daar hebben we lekker gelegen, heerlijk met een boek en de kinderen voornamelijk in het water. Het is een fijn zwembad hier, vaak zijn de zwembaden zo ondiep, maar hier is het lekker diep. zo'n 9 ft. Dus kan er ongestoord gedoken worden.

's Avond gaan we lekker bij Denny's eten. We zijn allemaal moe, ja zo'n dagje zwembad valt niet mee :), en tegen half tien zijn we bij het hotel terug en hebben zin om lekker naar bed te gaan. Nog wat tv kijken en naar het onweer dat flink tekeer gaat.

Maar dat gaat allemaal niet door, want Leandro gooit vlak voor we uitstappen met een tube lipgloss en die komt met de punt precies in Aletta's oog. In het hotel bekijken we Aletta's oog eens goed en zien in haar oogwit een behoorlijk rode vlek zitten. Met in ons achterhoofd Prospero die lang geleden een spijker tegen z'n oog kreeg, en er nauwelijks iets te zien was, maar wel onmiddellijk geopereerd moest worden, nemen we geen risico's en gaan naar de receptie met de vraag waar we 's avonds om tien uur nog terecht kunnen. We worden verwezen naar Centra Care.

Daar aangekomen is er een gigantische wachtrij, de hele wachtkamer zit vol, de wachttijd is ongeveer 2 uur.
Als ze dan eindelijk aan de beurt is blijkt dat haar oog alleen aan de oppervlakte beschadigd is, voor de zekerheid krijgt ze wel antibioticadruppels mee en moet ze de volgende dag nog even langs komen, maar er wordt ons gezegd dat het gewoon zal genezen. Pff... wat een opluchting. We zijn blij dat we toch gegaan zijn, ondanks het lange wachten, en vooral blij dat het allemaal mee blijkt te vallen. Om half een zijn we terug in de kamer en duiken gelijk ons bed in.

(vandaag geen foto's gemaakt)

25 jul: Orlando

2009-06-14T10:18:00.001-07:00

Vandaag was het eigenlijk de bedoeling om naar Disney's Blizzard Beach te gaan maar omdat we vanmiddag nog even naar de dokter moeten verschuiven we dat maar naar morgen.
's Morgens rijden we naar Ponderosa om te ontbijten en shoppen wat in de aangrenzende giftshop.

Terug bij het hotel, gaan de jongens naar het zwembad en
Aletta en ik rijden weer richting Lake Buena Vista, voor het controlebezoekje aan de dokter. Helemaal voorbereid op lang wachten (laptop en boek mee), valt het deze keer allemaal mee. Er zijn maar 2 patiënten voor ons en we zijn binnen een half uur aan de beurt.

Bij de controle blijkt dat het er allemaal goed uitziet, gewoon druppels blijven gebruiken en contact opnemen als ze pijn krijgt of als de vlek niet verdwijnt.

Aletta en ik vinden wel dat we een ijsje verdiend hebben en gaan op zoek naar de
Cold Stone Creamery. Deze had ik in geprogrammeerd in de gps, maar in de buurt daar aangekomen kunnen we 'm niet vinden. Wel zien we een Panera vestiging (iets heel anders) en omdat het inmiddels een uur of twee is en de jongens ook wel trek zullen hebben, bestellen we 4 lekkere broodjes, laten het inpakken en rijden naar ons hotel.

Dit eten we lekker bij het zwembad op, en hierna trekken Aletta en ik ook onze zwem spullen aan en blijven de rest van de middag lekker luieren bij het bad.
Ik heb nog telefonisch contact met Birds Underwater, want de dvd die we gekocht hebben blijkt niet te werken. Ze belooft een nieuwe te sturen, ik geef het adres op van ons volgende hotel en nu maar hopen dat het goed komt.

We blijven lekker lang bij het zwembad en aan het begin van de avond kleden we ons om en gaan naar de I-drive. Aletta wilde zo graag een keer bungeejumpen. Dat kan hier niet maar wel een soort omgekeerde bungeejump.

Hier op de I-drive staat de Slingshot, 2 grote gekleurde palen met daartussen elastiek met in het midden 2 stoeltjes. Je wordt vanaf beneden heel hard de de lucht in geschoten. Brr... doodeng.

We staan eerst even te kijken, en te twijfelen, maar uiteindelijk gaan Aletta en Leandro samen hierin. Wat een lef, 390 ft (zo'n 118 meter) keihard omhoog.
Ze vinden het te gek en ik vind het te gek als ze weer op de grond staan.

Hierna gaat Prospero nog met de kinderen in een grote zweefmolen, niet een gewone maar ook een die al zwevend een flink stuk omhoog gaat.

Ondertussen is het alweer een uur of negen en we moeten nog eten. We rijden naar
Sweet Tomatoes, dit had ik vorig jaar al eens gezien maar nooit eerder geweest.

Dit beviel prima, een buffetrestaurant met een heerlijk saladebuffet met ontzettend veel keus. Verder een aantal soorten soep, diverse soorten vers gebakken brood en 2 soorten (vegetarische) pasta en vers fruit en ijs.
Echt lekker, hier zullen we nog wel eens komen.

Vorige
Volgende

26 jul: Orlando, Blizzard Beach

2009-06-14T09:42:00.003-07:00

Nu ik deze dag ga typen is het inmiddels al 4 augustus, er was zelfs al iemand die dacht dat er vandaag iets gebeurd zou zijn dat niemand mag weten (haha). Dat is niet het geval maar het was er gewoon nog niet van gekomen om deze dag uit te schrijven. (en ik ga het ook niet zo lang maken deze keer)

Maar oké. Deze dag begon vroeg, we laten ons wekken om 7 uur en dit omdat we op tijd bij Blizzard Bleach willen zijn. Eerst even snel wat eten bij Golden Corral, en daarna richting dit zwemparadijs van Disney.

Als we aankomen rond half negen behoren we bij de eerste gasten en parkeren daardoor lekker vooraan.
Vorig jaar hadden we voor de grap eens een timesharing verkooppraatje meegemaakt, we wilden wel eens zien hoe dat ging, en hierdoor hadden we toen kaartjes voor Typhoon Lagoon voor $75 (in totaal). Nu betalen dik 2x zoveel.

Hierna naar binnen, waar we nog even moeten wachten met het uitzoeken van een bedje, het is nog voor negen uur en de attracties zijn nog niet open, de lifeguards zijn nog niet op hun plek. Dit duurt niet lang meer en al snel kunnen we een plekje uitzoeken bij het grote bad. Wij zijn er klaar voor. Als eerste gaan we het grote golfslagbad, hierna gaan de kinderen en Prospero allerlei attracties uit proberen, waar ik niet veel over kan schrijven, om de simpele reden dat ik er zelf niet aan meegedaan heb. Ik had een lekker boek, dat ik uit gelezen heb. We kopen cappuccino en lekker funnelcake, een oliebollenbeslag in spiraalvorm gefrituurd bestrooid met poedersuiker, dat smaakt weer heerlijk.

We vermaken ons allemaal, alhoewel het steeds wat donkerder uit begint te zien. Toen we binnenkwamen was het stralend zonnig, al heel warm om negen uur, maar langzaamaan gaat de lucht er iets dreigender uitzien.

Om een uur of een begint het te regenen en niet zo'n klein beetje ook, we moeten eruit omdat het ook gaat onweren. Ook wordt iedereen verzocht weg te gaan bij de waterkanten, we schuilen met vele anderen onder groten houten afdakjes.

Het houdt zeker een drie kwartier tot een uur aan, voordat het sein veilig gegeven wordt. Iedereen weer het water in, de zon begint ook weer te schijnen. Dit duurt niet zo lang, om een uur of half vier moeten we weer allemaal het water uit. Het regent nog niet maar er is onweer gesignaleerd dus moeten we er uit. We hadden net iets te eten gehaald, we eten dit op en zien dat het alweer vrij donker wordt en we besluiten maar naar ons hotel terug te gaan. Het spettert al flink als we naar de auto lopen, gelukkig staat deze vooraan, eenmaal in de auto gaat het er steeds harder aan toe. Wij zitten lekker droog.

Snel gaan we op zoek naar een benzinestation, we hadden vanmorgen eigenlijk al moeten tanken, het lichtje brandt al weer eventjes. Hopen maar dat we niet zonder komen te staan. Gelukkig zien we vrij snel een Hess benzinestation. Prospero gooit snel de tank vol, terwijl het onweer losbarst. Even later vlak voor we de I4 opdraaien is er echt sprake van een wolkbreuk, wat een weer zeg, we zien geen hand voor ogen en moeten stapvoets rijden. Al snel wordt dit ook weer minder er kunnen we op een normale manier onze weg vervolgen.

In onze kamer aangekomen, hebben we het wel een beetje koud gekregen, we zijn zo in zwemkleding het park uitgegaan, het is vijf uur nu en voor we iets gaan doen, we moeten nodig shoppen, gaan we even lekker onder de dekens op bed liggen.

We kijken wat tv en komen dan op het idee een film te huren, via het tvscherm kiezen we er een uit, waarvan ik nu al niet meer weet hoe de film heette (en nu ik dit typ kan ik het ook niet even navragen want de rest van de family is nog in diepe rust, het is 05.15 uur) wel weet ik dat hij vrij spannend was met een onvredigend einde.

Na deze film knappen we ons op en gaan wat eten, shoppen hebben we geen zin meer in. Ik stel voor naar de Cheesecakefactory te gaan, of Longhorn (had ik ook al van gehoord dat dit goed zou zijn), maar Prospero is jarig vandaag, dus die mag kiezen. En die kiest ......
Sweet Tomatoes, nouja zeg, van mij had het wel iets anders mogen zijn, niet dat het hier niet lekker is, integendeel, maar we waren hier gisteren al, en op je verjaardag mag het toch wel ietsje anders zijn dan een buffetrestaurant, maar goed hij beslist. Het is hier overigens weer lekker, heerlijke salades en de rest is ook prima. Het is allemaal niet zo vet, verder is dit filiaal heet fris en schoon om te zien.

We krijgen van de kelner nog een zak verse chocolate chip cookies en kortingsbonnen voor een volgend bezoek aan een Sweet Tomatoes (die denkt ook, deze vaste gasten moet je belonen :) )

Als we buiten komen loopt daar een zwerver - heb ik eerst niet eens door, hij ziet er op het eerste oog niet zo sjofel uit - hij vraagt om change voor een hamburger. Ik heb nog wat munten in m'n broekzak zitten en geef het hem. Leandro is altijd een beetje onder de indruk van dit soort mensen, mensen die geen dak boven hun hoofd hebben en op straat moeten slapen, en geeft ook het kleingeld uit z'n zak.

Hierna gaan we terug naar het hotel en duiken we ons bed in, raar toch, elke avond hebben we gewoon zin om naar bed te gaan - zelfs de kinderen, die thuis altijd willen uitstellen - we zijn moe van niet veel doen. (en nog steeds niet geshopt)

Vorige
Volgende

27 jul: Orlando, bezoek Kelly Park

2009-06-14T09:42:00.001-07:00

Ik word wakker vóór de wakeup-call van zeven uur en werk in bed even aan het weblog. Als de telefoon dan klinkt om ons te wekken, slaapt de rest gewoon door en ik laat het maar even zodat ik die 2 dagen af kan maken om te publiceren. Ook zoek ik op het internet even het adres van Kelly Park in Apopka, daar gaan we straks naartoe, zodat we dat in kunnen voeren in de GPS.

Rond kwart voor negen zijn we dan toch allemaal gepikt en gestevend, klaar voor vertrek, en gaan richting de Publix voor broodjes voor ontbijt en picknickspullen voor 's middags. Bij de naastgelegen McDonalds halen we Mocha's en Caffe Latte, en voor dat we op weg gaan eten we ons ontbijt eerst even in de auto op.

Kelly Park is niet zo ver rijden, zo' n driekwatier, en voor je het weet ben je uit de drukte die Orlando toch wel heeft natuurlijk, in een veel rustigere omgeving. Op de weg naar het park passeren we links en rechts diverse boomkwekerijen waar de (nu nog mini) palmbomen keurig op een rijtje staan.

Vlak voor het park, huren we bij plaatselijke bar à $5 p.p. een tube, waar mee we zo meteen, naar het schijnt, heerlijk kunnen dobberen in het park. We gooien die dingen maar boven op het dak, want waar moeten ze anders? (had al op foto's van anderen gezien dat dit kon) Het park ligt "om de hoek", bij de ingang betalen we nog $5 entree en de pret kan beginnen.

Nadat we de auto geparkeerd hebben lopen we richting het water en kiezen een plekje uit. Terwijl wij ons installeren liggen de kinderen al in het water. We hebben in het hotel al onze zwemkleren aangetrokken behalve Prospero, hij slaat een grote handdoek om zich heen en kleed zich om. Als hij bijna klaar is, het was echt 1 sec. werk zeg maar, krijgen we even te maken met de Amerikaanse preutsheid (of misschien beter hypocrisie). Er komen twee, ordinaire, vrouwen aangelopen die heel overdreven gaan staan gillen: "what are you doing, you should go to a restroom". Prospero heeft het eigenlijk niet eens in de gaten want hij staat met z'n rug naar hen toe. Ik zeg dat we hier voor het eerst zijn en niet wisten dat er restrooms waren (zouden we toch niet naar toe gegaan zijn) maar ze blijft gillen dat hij daar naar toe moet, ze heeft kinderen hier rondlopen die dit allemaal niet hoeven te zien. Ze begint nu te schelden, ik ben een bitch e.d. Ik zeg maak je niet zo druk er was niets te zien en als het wel zo was dat zijn we zonder kleren uiteindelijk allemaal hetzelfde, of nouja bijna allemaal. Ze loopt tierend en scheldend, f*ck hier en f*ck daar, naar haar plaats. We zouden respect moeten tonen. Toen werd ik pissig, en merkte dat je even laten gaan in het Engels best leuk is, "hoe bedoel je respect tonen" zei ik tegen haar "moet je jezelf horen, het ene scheldwoord na het andere".
Pff... leuke binnenkomer zo in Kelly Park.

Door dit alles heb ik geen zin meer om op een paar meter afstand van deze lui te blijven zitten. Ondertussen gaat ook de zon feller schijnen en verhuizen we maar naar een ander plekje, lekker onder een boom.

Een andere Amerikaan (die niets van dit hele voorval heeft meegekregen), wel weer een waar we graag mee te maken krijgen en die je over het algemeen treft, die schreeuwlelijk was echt een uitzondering, komt spontaan op ons af en wijst ons de route die je moet lopen met je band om naar het begin van het stroompje te gaan waar je met je tube te water kunt.

We dobberen heerlijk op de stroming door de schitterende natuur, moet wel toegeven dat ik toch wel een beetje op m'n hoede ben, ik had namelijk wel het bord van de alligators gezien, ook blijf ik liever in het midden van het water en niet aan de zijkanten waar al het groen zit en ik weet niet wat onder water. We, vooral de kinderen vermaken zich geweldig, het is ook weer zo'n unieke plek hier. Terwijl ik lekker zit te lezen, de kinderen net weer begonnen zijn aan een nieuwe ronde met de tube en Prospero staat te kletsen met Spaanstaligen, klinkt er een gigantisch alarm, met vervolgens een omroep dat iedereen zo snel mogelijk het water uit moet omdat er binnen 5 miles onweer gesignaleerd is. Snel daarna komt er een harde donderklap. Een beetje in paniek denk ik waar zijn de kinderen nu, in het begin van het stroompje is het namelijk niet zo makkelijk aan de kant komen, dan moet je door een soort moeras. Gelukkig komen ze al vrij snel er aan. Op het park zijn overal lifeguards aanwezig en deze manen ons weg te gaan van het gebiedje bij het water, we gaan wat hoger op zitten onder een groot afdak.

Hier zitten we zeker wel anderhalf uur, er komt nog een Nederlands stel bij ons zitten, we kletsen gexzellig wat en maken maar van de gelegenheid gebruik om onze spulletjes 's morgens bij de Publix gekocht op te eten. We maken lekkere sandwiches en eten heerlijke watermeloen.

Eindelijk komt het sein veilig, het heeft alleen even een klein beetje geregend, geen wolkbreuk zoals gisteren, gelukkig maar.

De zon breekt weer door en tot half zeven blijven we heerlijk genieten in dit mooie park. Zeker een aanrader.

Binnen 3 kwartier zijn we weer in het hotel, we gaan lekker douchen en kleden ons om. Van Jacqueline had ik begrepen dat het zo lekker eten was bij Longhorn en dat willen we eens proberen. Ik zoek het adres op en stel de GPS in, pas rond negenen zijn we hier. Niet dat het zo verschrikkelijk ver weg is maar omdat wij steeds zo laat weggaan, en dat komt weer omdat we zo lang mogelijk van de dag willen genieten.

Maar oké we zitten bij Longhorn, het was erg rustig, zo te zien was dit restaurant vrij nieuw. Als we de kaart zien weten we niet wat te kiezen, een lekkere biefstuk of ribs, of allebei dat kan ook. We gaan toch allemaal voor de ribs, na de teleurstelling van de TGI's afgelopen donderdag hopen we dat het hier goedgemaakt wordt. Vooraf neemt Prospero een franse uiensoep, de kinderen fried shrimps en ik de strawberry-pecan salad. Dit smaakte allemaal voortreffelijk. Hierna komen de ribs, jeetjemina wat een porties, echt zo groot. (dat moet op de foto). Tussendoor had de manager zich nog even aan ons voorgesteld en bedankt voor het feit dat we Longhorn bezochten en de shrimps zijn van het huis. Nou dat is toch weer aardig.

Voordat we beginnen met de ribs weten we al dat we dit niet opkrijgen. Maar we gaan een poging wagen. Echt ze zijn werkelijk waar heerlijk, veel vlees aan het bot dat van malsheid er af valt. Maar zoals eerder gezegd onmogelijk om op te krijgen, te zonde om te laten staan.

We zijn niet van die boxtypes en Prospero en ik willen het niet meenemen, ik ga toch echt niet morgen - laat staan vanavond - de rest nog opeten. Tot Aletta op het idee komt om het aan een zwerver te geven. Haha hoe vind je die nu zo 1-2-3. Maar we kunnen het in ieder geval proberen, weggooien kunnen we altijd nog.

Met de box in een plastictasje stappen we de auto in, kijken wat rond maar zien geen overduidelijke zwerver. En je kunt toch moeilijk aan mensen gaan vragen "zwerft u en heeft u misschien nog trek?"

Als we het parkeerterrein van ons hotel oprijden zegt Prospero "dat is er een", "nee joh, die ziet er best normaal uit" zeg ik. Maar hij weet zeker dat het er een is, hij had haar al eerder voorbij zien lopen toen hij hier buiten stond te roken.
We parkeren de auto en lopen naar de entree, en daar naast, iets verder op een bankje zien we haar zitten. Ik vind het toch een beetje gênant om naartoe te gaan, maar Prospero pakt de tas en samen met Leandro loopt hij er op af.

Even later bij de lift ontmoeten wij elkaar weer en inderdaad het was een oudere homeless vrouw.(zielig hè) Prospero had al de indruk dat ze spaanstalig was, en knoopte een gesprekje met haar aan, dat we net gegeten hadden en dat het zoveel was dat we het maar hadden meegenomen, of zij het misschien wilde hebben. Ze wilde het graag hebben en begon gelijk te eten. Ik vond het fijn dat we nu toch nog iemand hadden kunnen blij maken. Goed idee van Aletta.

Als we op de kamer zijn is het elf uur, we gaan naar bed, de laatste nacht hier in dit hotel. Morgen verkassen we voor 3 nachtjes naar het Royal Pacific Resort.

28 jul: Royal Pacific,

2009-06-14T09:41:00.006-07:00

Nog niet gereed, 31 juli is al wel gepubliceerd.

29 jul: Royal Pacific

2009-06-14T09:41:00.005-07:00

Nog niet gereed, 31 juli is al wel gepubliceerd

30 jul: Royal Pacific

2009-06-14T09:41:00.003-07:00

Nog niet gereed, 31 juli is al wel gepubliceerd.

31 jul: Orlando - Clearwater Beach

2009-06-14T09:41:00.001-07:00

Jeetje het gaat nu toch wel snel de vakantie. De dag waarop we uit het vliegtuig stapten en de taxi namen naar het hotel in Manhattan lijkt aan de ene kant net gisteren, aan de andere kant wéken geleden. Vandaag vertrekken we alweer uit het Royal Pacific.

Als iedereen nog slaapt pak ik de laptop en zoek wat naar hotels in Clearwater Beach. Vandaag vertrekken we uit het Royal Pacific hotel en trekken naar de Gulf Coast. Hiervoor hebben we nog niet gereserveerd. Op de gewone boekingsites en op de sites van de hotels zelf zie ik dat de kamers aan de kust niet echt goedkoop zijn. Dus dan toch maar weer even Priceline en Hotwire proberen. Eerst bied ik een paar keer via Priceline, maar na 4x geen succes. Bij Hotwire zie ik een hotel voor $89, waarvan ik inschat dat dat het Best Western Sea Wake Beach Resort is, ik twijfel nog omdat de reviews op tripadvisor nog al wisselend zijn.

We gaan eerst maar eten en zien dan wel. De laatste keer dat heerlijke ontbijtbuffet hier, we nemen nog van alles wat. Ik zelf vind de yoghurt met vers rood fruit en walnoten heerlijk, de kinderen laten een omelet met allerlei ingrediënten maken en Prospero neemt weer "sunny side up".
Aan tafel bespreken we of we nu die hotwirereservering zullen maken, en we besluiten het maar te doen. Het is tenslotte maar voor 1 nachtje. Even later maken we de reservering en inderdaad het wordt het Best Western hotel. Na de reservering kijk ik toch ook nog even wat het gekost zou hebben als we "normaal" geboekt zouden hebben en dat komt uit op $141 per nacht. Toch weer mooi meegenomen.

Terug op de kamer kijk ik ook nog even in ons gastenboek, altijd leuk, (iedereen wederom bedankt voor de reacties) en dan blijkt er een reactie van mensen te zijn die ook ik het Royal Pacific zitten en ons herkennen van ons weblog. Grappig. Door ons vertrek hebben we elkaar niet meer getroffen.

Als de auto weer ingepakt is, rijden we tegen 11 uur weg bij het hotel, Orlando uit. Vooral de kinderen vinden het jammer en roepen tot volgend jaar.
Clearwater Beach is niet zo ontzettend ver rijden, 2 uur ongeveer. Het is deze ochtend weer warm, zo'n 34 graden, geen strak blauwe lucht maar wat bewolkt. Hoe dichter we bij Clearwater Beach komen hoe bewolkter het wordt, in Tampa zien we de eerste onweerflitsen en als we de Gulf to Bay Blvd overrijden, barst de regenbui los, het gaat zo hard tekeer dat we even geen hand voor ogen zien (dat komt ons bekend voor). Het is vrij snel allemaal weer voorbij, en als we bij het hotel aankomen zien we dat het hier zelfs helemaal niet geregend heeft. Het is hier nog wel steeds bewolkt, dus we hopen dat de zon weer te voorschijn komt.

Er is gelijk een kamer beschikbaar, niet met zeezicht, maar ach voor die ene nacht. Als we in de kamer zijn valt het alles mee, we hebben een balkon (wel zo lekker, even frisse lucht, al is die vrij warm, naar binnen). Ook is de kamer lekker groot met koelkast, koffiezetapparaat en magnetron. Eigenlijk niets te klagen, oké niet supermodern, maar daarentegen loop je zo naar buiten het privéstrandje op met palmbomen en zwembad.

Wel komen we er vrij snel achter dat de airco niet werkt, als we dit telefonisch doorgeven beloven ze iemand te sturen. Na een half uur is er nog niemand en ik ga maar eens naar beneden vragen of het nog lang duurt, zoja of we dan een andere kamer kunnen krijgen. Gelijk wordt er iemand opgeroepen, die ook komt. Airco blijkt inderdaad defect, we worden helaas niet omgeboekt naar een andere, seaviewkamer, maar de airco wordt gerepareerd.
Wij gaan het centrum in en hopen dat het bij terugkomst naar behoren functioneert.

In het centrum parkeren we de auto en lopen naar het loket van de Seascreamer om te kaartjes te kopen voor hun boottochtje, bijna laten we ons overhalen door de buurman (van de Thriller Powerboat tour), maar die zegt in 1e instantie geen dolfijnentocht te maken in, zij scheuren gewoon een uur lang over het water. Na vergelijkend warenonderzoek (van de seascremer had ik ook al goede verhalen gelezen) kiezen we toch voor het tochtje met de Seascreamer.

We hebben nog een uurtje voor deze boot om 16.00 uur vertrekt. We lopen de pier 60 op en balen een beetje dat we geen zwemspullen bij ons hebben want het is een drukte van belang op het strand en aan het water. Langzamerhand breekt ook de zon weer door, dan is het onmiddelijk bloedheet. We gaan op de pier in de schaduw zitten en drinken onze flesjes water en kijken mensen. Altijd leuk.

Tegen vier uur lopen we naar de (speed)boot. Met een kleine groep mensen (waaronder nog een Nederlands gezin) varen we het haventje uit. Op zoek naar dolfijnen. Ondertussen vertelt de gids veel over de omgeving maar daar horen weinig van we zitten helemaal achterin en daar hoor je eigenlijk alleen de motoren.
In het begin vaart hij rustig maar al snel wordt het tempo verhoogd en wordt de eerste dolfijn gespot. Maar alleen maar een rugvin. De boot houdt stil en we zien nog een paar keer de rugvin, uit de verte. Dan vertelt de gids dat de stuurman iets meer vaart gaat maken, niet al te snel, vaak komen de dolfijnen dan achter de boot aan om in de golfslag te duiken. (dit had ik ook al ergens anders gelezen, en zijn om deze reden expres achterin gaan zitten). Ik hoop dat we weer meer geluk hebben dan bij onze jacht op de beren, en ja hoor ons geduld wordt beloond, achter elkaar springen de dolfijnen het water uit. Echt gaaf, geweldig. Foto's maken valt niet mee, op goed geluk schieten we maar raak, dan zullen we vast wel een paar lukken.

We varen weer verder, onder de brug door - tot nu toe waren we in de baai - langs ons hotel de zee op. Op zee herhaalt de kaptein het truukje en opnieuw verschijnen de dolfijnen achter de boot. Hierna zet hij weer de vaart erin en vliegen we over het water langs de pier waar we net liepen, verder langs de kustlijn van Clearwater Beach. Zo langzamerhand is er een uur voorbij en varen we terug naar het haventje. Een tweede tochtje zit er niet in, dit wordt namelijk beloofd door de Seascreamer als er geen dolfijnen gezien worden. Maar dit is mooi geweest zo, we hebben dolfijen gespot en heerlijk over het water gesjeesd. Ook weer een aanrader, mocht je in de buurt zijn.

Hierna gaan we naar het hotel en kleden ons om we zitten nog heerlijk bij het zwembad en later op het strand tot een uur of acht. Na lekker gedoucht en omkleed te hebben lopen we naar de overkant naar het Italiaanse restaurant, the Gondolier pizza, waar we februari 1999 ook gegeten hebben. Aletta was toen 3 en ik was zwanger van Leandro. In het restaurant worden we door de seater naar nagenoeg dezelfde tafel gebracht als 10 jaar geleden. Wie had nu ooit gedacht dat we hier ooit weer zouden zitten, ongemerkt ga je dan 10 jaar terug in gedachte en speelt er even van alles door je hoofd. Wat is die tijd snel gegaan maar ook wat is er veel gebeurd, wat ontzettend jammer dat we deze ervaringen niet meer met m'n vader kunnen delen. Ik weet zeker dat hij het prachtig gevonden had, hij was ook zo gek van VS en met dat virus heeft hij mij besmet.

We eten hier lekker, natuurlijk weer veel te veel, nemen geen doggybag want een zwerver tussen hier en de overkant zullen we vast niet tegen komen.

01 aug: Clearwater Beach - Lido Beach

2009-06-14T09:36:00.003-07:00

Vanmorgen ben ik alweer vroeg wakker en schrijf in bed alvast een stuk aan het verslag van gisteren. Om half acht ga ik lekker beneden bij het hotel op het terras aan het strand met een kop koffie het verslag af te maken.

Om een uur of over acht komt Leandro ook naar beneden en gaat gelijk lekker zwemmen in de zee. Prospero en Aletta zijn nog in diepe rust. Zonde vind ik, het is zo mooi 's morgens.
Even later ga ik ze toch wakker maken, Prospero komt er uit, Aletta blijft liggen. Met z'n drieën ontbijten we lekker buiten op het terrasje onder toeziend oog van een kraanvogel ( tenminste ik denk dat ie zo heet, zal ik thuis nog eens opzoeken)
De uitchecktijd is hier 12 uur en we besluiten om dat maar ten volle te benutten. We liggen nog heerlijk op het strand en gaan afwisselend in het zwembad en de zee.

Vlak voordat we wegrijden bezoeken we nog Walgreens tegenover het hotel en kopen nog wat Capri-Sonne die ze hier in allerlei lekkere smaken hebben, en zonnebrandcreme die ik steeds zo lekker vind ruiken.

Hierna gaan we op weg naar een nog onbekende bestemming, vandaag gaan we rijden en kijken we wel waar we uitkomen, we hebben niets gereserveerd. We gaan de brug naast ons hotel over en rijden langs de kust naar het zuiden. In het begin rijden we door mooie buurten met huizen waar we best zouden willen wonen. In de buurt van St. Pete Beach wordt het wat stadser en minder mooi. Hier hebben we trouwens een paar jaar geleden een paar nachten geslapen. We rijden verder en gaan over een mooie hoge brug (moet de naam nog even opzoeken) en rijden via Cortez weer richting het strand. Als we door zo'n brede straat rijden met allemaal winkels en (fastfood)restaurants van alle bekende ketens, merkt Prospero op dat hij zin heeft in koffie met Tiramisu van Olive Garden. Dat laat de rest van de family zich geen twee keer zeggen, gelijk in de gps gezocht of er een filiaal in de buurt is en jahoor zo'n 800 yard afstand is er een. Even een U-turn en een afslag naar rechts vinden we 'm.

Als we bij binnenkomst gelijk zeggen dat we geen menukaart willen maar alleen voor koffie met Tiramisu komen kijkt de bediening ons een beetje vreemd aan. Ik heb zomaar het idee dat dat niet zoveel voorkomt. Daarentegen vinden wij het misschien weer ongebruikelijk dat op dit tijdstip het restaurant alweer vol zit met mensen die complete maaltijden eten.
En dat is nu zo lekker van de VS alles kan, niets is gek. (nou ja dat alles, je moet geen zwembroek aan trekken met een handdoek om je middel).
De tiramisu smaakt weer heerlijk, de koffie had wat mij betreft iets sterker gemogen. Als er iets is dat ik mis dan is dat toch wel lekkere koffie. Af en toe wordt mijn behoefte hieraan bevredigd door een Starbucks koffie maar verder is het niet om over naar huis te schrijven (wat ik nu wel doe :) )

Om half vier rijden we hier weer weg en via Bradentown Beach rijden we richting Longboat Key, ook hier is het weer schitterend, wat een kasten van huizen pal aan het strand maar tegelijkertijd ook mooi in het groen. Prachtige bomen en planten zie je hier overal, dat komt natuurlijk door het subtropisch klimaat. Ondertussen hebben we bedacht dat we zo langzamerhand maar eens een overnachtingsplaats moeten gaan zoeken, zodat we nog wat tijd hebben om van de zon en het water te genieten.

Bij een leuk hotelletje, 2 etages hoog, zwembad in het midden en pal aan het strand, ga ik vragen of er nog iets vrij is, dat is er wel maar alleen voor 2 nachten. Dat gaat dus niet door. Ondertussen rijden we Lido Beach in daar, komen we langs het Holiday Inn, daar is sowieso plaats, tenminste dat schatte ik zo in via de Hotwire site, maar ik wilde dat niet reserveren omdat het niet direct aan het strand ligt.

We rijden door en zien het Helmsey Sandcastle Hotel, hier heb ik al vaker over gelezen, ligt op het strand. Ook hier ga ik even vragen of er nog iets vrij is, en dat hebben ze, alleen nog een suite met één Kingbed en een Queensofa, kost normaal vierhonderdzoveel dollar per nacht (hoor ik dat goed?) en dat kan nu voor de helft. Nou nee hoor bedankt , dat doen we niet. We rijden door tot we niet verder kunnen, tot South Lido Park, en passeren zo te zien nog twee hotels. een daarvan is het Coquina on the Beach hotel, we vragen of er nog vacancy is. En dat is er, voor $129 per nacht, ik wil het wel even zien van te voren.
Zo op het eerste oog valt het niet tegen, een hele grote kamer op de eerste verdieping met zelfs een keukentje, zeer ruime badgelegenheid, maar vooral leuk, een balkon met uitzicht op het zwembad en de zee. Dit doen we. (helaas geen internetaccess)

Het is zo ontzettend warm, we hebben geen zin om alles uit de auto te halen, alleen de waardevolle spullen en toilet- en zwemspullen halen we eruit. Meer hebben we niet nodig. We gaan heerlijk naar het strand en ploffen daar neer op ligbedden waarvan we denken dat je daarvoor moet betalen, we kijken of we een verhuurder kunnen vinden, maar we zien niemand.

We zitten hier geruime tijd totdat er 2 mannen komen en meedelen dat ze de bedden gaan opruimen. Jammer we lagen net zo comfortabel. Maar naast ons staan ook al de hele tijd 2 strechters met parasol leeg, gaan we daar maar liggen. Ligt ook heerlijk. Na een uurtje meldt de eigenaar zich, en zegt: "Hi guys you can use these chairs, but then I'll have to charge you", we verontschuldigen ons , "no problem" zegt hij. We bleken gewoon op privebedjes te zijn gaan liggen, we verkassen weer naar andere lege bedjes en we kijken echt wel of we iemand zien om te betalen, maar niemand te zien en niemand meldt zich. (dit bleken achteraf de ligbedden van het hotel te zijn)

Hier blijven we nog een tijdje en worden we niet meer weggestuurd. De kinderen zijn hevig aan het snorkelen en vinden de meest mooie schelpen. (die ze van ons toch niet mogen meenemen, maar ze hebben wat te doen) Ze houden het voor gezien als Leandro onder water een eng rond ding heeft aangeraakt. Hij wilde het pakken en nu zijn al z'n vingertoppen geel.

Een beetje geschrokken komt hij uit het water , het gaat er niet af. "Ga maar een tijdje in het zwembad, in het chloorwater" zeg ik, "dan zal het wel verdwijnen". En dat gebeurt ook.

Na nog wat foto's van de naderende zonsondergang te maken gaan we naar St. Armand's Circle, het centrump hier in de buurt, ontzettend leuke, aparte winkeltjes zien we hier, en wat restaurants, maar daar kunnen we het op de een of andere manier niet zo goed vinden. En dat is nu jammer dat we geen internet hebben, dan had we even kunnen kijken wat er goed aangeschreven staat. Een aantal restaurants, tenminste die wij gezien hebben, doen een beetje europees aan, met een terrasje en de menukaart die buiten hangt om te bekijken. We gaan eten bij een libanees restaurant - wat een rotmuziek op de achtergrond - maar waar we wel prima eten, gewoon amerikaans, een goeie hamburger en Prospero een filet mignon. Samen met de lekkere sla smaakte dit weer verukkelijk.

Onze auto staat geparkeerd voor een plaatselijk beroemde ijssalon, dit had ik ook ergens gelezen en wel onthouden (selectief geheugen waarschijnlijk :) ) en we willen hier ons toetje gaan halen. Daar aangekomen staat er een rij tot buiten aan toe, dan zal het wel erg lekker zijn, maar wij hebben geen zin om hier op te wachten, we shoppen nog wat en gaan terug naar onze kamer.

We lopen nog even het strand op, hadden namelijk het verzoek gelezen om voorzichtig om te gaan met de schildpadden, die hier in het donker aan land komen om eieren te leggen. Er schijnen hier veel schildpadden te komen, vandaar dat aan de kust alles zo donker mogelijk wordt gehouden, er brandt nauwelijks licht bij de hotels op het strand. Kunstlicht verstoort het natuurlijk gedrag van deze beesten. Ook mag je niet met zaklampen, flitslichten e.d. van je camera het strand op. Ondanks dat we aan dit verzoek voldoen en in het donker (je ogen wennen er vanzelf aan) hebben we geen geluk - weer een soort beerervaring - we zien namelijk geen een turtle.
Wel nog iemand die gaat zwemmen, brrr .... doodeng, zo in het donker. Tijd om naar de kamer te gaan, lekker naar bed.

02 aug: Lido Beach - Key Largo

2009-06-14T09:36:00.001-07:00

Ik ben zoals gewoonlijk alweer op tijd wakker en om zeven uur zit ik lekker buiten op het balkonnetje. Laptop op schoot om aan het verslag werken en ondertussen geniet ik van het uitzicht op het strand dat langzaam tot leven komt. Er zijn alweer mensen aan het joggen, vissers lopen naar de waterkant en werpen hun hengels uit, de strandmannen zetten hun ligstoelen klaar en de eerste badgasten maken zich op voor een nieuwe stranddag.

Wij gaan hier vandaag weer weg, maar ik vind dit wel een plekje om nog eens terug te komen. De kamer is wel aan een update toe, maar qua ruimte is het prima, wel zou ik weer een kamer met zee/zwembadzicht willen hebben. (en het liefst internettoegang)

Even later zijn ook Leandro en Aletta wakker en met z'n drieën lopen we naar de waterkant, waar zij weer lekker het water in gaan en ik dit vanaf een (hotel)ligbedje aanschouw. Wat heerlijk zo 's morgens vroeg.

Hierna gaan we nog naar het zwembad waar ik wel kopje onder ga. Ondertussen komt Prospero er ook bij.

Jammer genoeg zit er niet een supermarkt dichtbij, dan hadden we snel wat kunnen kopen voor het ontbijt en hier kunnen opeten. Gelukkig hebben we geen van allen al echt honger en daarom blijven we tot uitchecktijd (11 uur) hier en zoeken onderweg wel naar een ontbijtgelegenheid.

Als we wegrijden, zien we niet onmiddellijk iets geschiktst en voor we het weten zitten we op de I75 South. Hier zien we een aankondiging voor een Subway bij de volgende afslag, en die nemen we dan maar, het is toch al weer half twaalf en we krijgen trek. Beneden bij de afslag aangekomen trekt een man in kokskleding onze aandacht, hij staat reclame te maken voor de brunch in het naastgelegen restaurant Bella Cucina.
We nemen er een kijkje, van buiten ziet het er niet echt uitnodigend uit, een beetje groezelig, en daarom gaat Prospero eerst even op onderzoek. Volgens hem ziet het er van binnen wel goed uit en we besluiten hier te gaan brunchen.
Eenmaal binnen is het fris en licht ingericht en is een buffet met ruime keuze aan Italiaanse gerechten en - altijd lekker - een saladebuffet, en een dessertbuffet. We zijn vroeg, ze zijn net gestart met de brunch, er zitten al wat mensen, maar langzamerhand druppelen er steeds meer binnen. Altijd leuk om mensen te bekijken, naast ons zitten van die echte bouwvakkers in werkkleding, maar ook zijn er hele families in het net die waarschijnlijk rechtstreeks uiteen van de velen kerken in de VS hier naartoe komen.

Het eten is prima, alles smaakt heerlijk, maar vooral de fresh made berry cheesecake crepes doen het bij ons goed.
Na deze heerlijke brunch tanken we nog even en draaien de snelweg weer op ("de kok" staat nog steeds buiten reclame te maken, pfff... en dat met 35 graden), met de bedoeling vandaag aan het begin van de Keys te overnachten.

Dat is nog een pittig eindje rijden, zo'n 260 miles ruim 4,5 uur. In Naples gaan we de snelweg af en stoppen bij een Starbucks voor een cappuccino en frappucino. Hier loggen we in op het internet (in het hotel van afgelopen nacht hadden we geen toegang), bekijken de mail en hotwire, of er mogelijk iets bij zit voor een overnachting vanavond. Niet veel keuze en als ik betterbidding raadpleeg besluiten we niet te gokken deze keer. Wel zie ik op de website van het Hilton op Key Largo een kamer voor $113 (AAAtarief). We boeken deze maar, dan hebben we in ieder geval een doel om naar toe te rijden. In m'n herinnering (weet niet zeker of dat klopt) waren er indertijd ook een hoop oude motels/hotels, type vergane glorie, op weg naar Key West, en daar hebben we geen zin in.

Na onze koffiestop rijden we via de US41 door het Big Cypres National Preserve richting Key Largo. Na een kleine pauze, waarbij we kijken of we alligators kunnen spotten (niet dus), ga ik achter het stuur zitten, met Aletta naast me en Prospero en Leandro gaan samen achterin een film kijken.
We maken een snelle fotostop voor het kleinste postkantoor in de VS, verder doen we niets in dit park, we rijden er alleen door, je kunt 2 scenic drives rijden maar daar hebben we niet zo'n zin in. Ook hadden we nog in ons achterhoofd om de een airboattour in de Everglades te doen maar ook daar zien we vanaf, trekt ons ook niet zo. Daarbij is het ontzettend warm. Kortom we rijden in een stuk door naar de eindbestemming. De weg is scenic tot het einde van het Big Cyprus park, hierna wordt het saaier. We passeren een aantal indianennederzettingen en aan het eind US41 doemt er een groot wit gebouw op. We vragen ons af wat dit is, het blijkt een casino gerund door de indianen te zijn. Casino's zijn in bijna alle staten verboden in de VS, alleen de indianenreservaten vormen hierbij een uitzondering, hier worden casino's gedoogd.

Hier buigen we af naar het zuiden, niet een bijzonder mooie route, alhoewel hier veel boomkwekerijen staan, dat is dan wel weer mooi om te zien al die palmen en andere exotische bomen/planten in keurige, gigantische rijen.

Tegen zevenen komen we aan bij het Hilton Hotel, we krijgen een mooie kamer, met een tweepersoons bed een een slaapbank voor de kinderen.
Na snel de spullen op de kamer gezet te hebben zoeken we het water op, we hebben het allemaal warm. Het hotel heeft een "strandje" en 2 zwembaden. De zwembaden liggen inmiddels in de schaduw en we gaan nog lekker even bij het strandje zitten en genieten van de zonsondergang.

Zodra deze weg is worden we gelijk gestoken door muggen, ik zelfs door m'n broek heen. We gaan snel naar de kamer, nemen een douche en gaan de deur uit om iets te eten. Er is niet veel te vinden en we eindigen bij de Burgerking, die op punt van sluiten staat, nog net kunnen we hier een hamburger scoren. Nouja ook goed. Bij terugkomst op de kamer zit ik nog ruim 3 kwartier aan de telefoon met een helpdesk omdat ik geen verbinding krijg met het internet. Ook de helpdesk krijgt mij, na allerlei opties uitgeprobeerd te hebben, niet online. Wat een slechte service, en dat voor zo'n hotel als dit. Afgelopen nacht hadden we ook geen acces maar oké dat was een hotel van een heel andere klasse.
Na dit gedoe gaan we lekker slapen, de kinderen in een eigen "kamer", hun bed staat in een apart gedeelte met een eigen flatscreen, dat kunnen ze wel waarderen, en zij maken hier natuurlijk nog even gebruik van. Morgen op naar Key West.

03 aug: Key Largo - Key West

2009-06-14T09:35:00.000-07:00

Vandaag rijden we van Key Largo naar Key West. Zonder spijt verlaten we dit hotel, het was dan wel een Hilton maar zonder kraak of smaak, het enige wat mooi is hier, is de ligging, verder zit er weinig sjeu aan. En het feit dat er geen internetverbinding was, en dat voor zo'n hotel, is echt slecht. (tenminste dat vind ik, die niet meer echt zonder het world wide web kan). Als we 's morgens uitchecken, horen we ook anderen hierover klagen. Ook hebben ze 24 uur internettoegang in rekening gebracht ($12,95) ondanks dat gisteravond toegezegd werd dat dit afgetrokken zou worden. Dat gebeurt dan wel alsnog, maar pas als ik het hele verhaal opnieuw moet uitleggen.
Ontbijten doen we hier ook niet, althans niet in het hotel, $19 p.p., ik ben even gaan kijken, maar vind dat het echt niet waard. In dit hotel komen wij niet meer terug. Maar goed deze plek was ook gekozen om vandaag lekker relaxed en bijtijds op Key West aan te komen. Dat is nog een aardig eindje rijden. Dat weten we nog van 1999 toen we dit op een dag gedaan hebben, Florida City - Key West v.v. Dat was iets te veel van het goede.

Key Largo is ook niet veel aan, m.u.v. het John Pennekamp Statepark, maar dat hebben we al eens bezocht. Een stuk verderop wordt het pas mooi, als je aan weerskanten water hebt. Water in allerlei tinten blauw, schitterend.
Onderweg stoppen we een paar keer, o.a. bij de Seven Mile Bridge, om te genieten van het uitzicht. Als we een picknickplek met leuke rietenafdakjes zien, waar we ook nog even kunnen zwemmen, stoppen we hier om wat te drinken, te eten, en de kinderen gaan natuurlijk gelijk met snorkel op onderzoek uit. De buurvrouw die iets verderop op het strandje ligt komt om een sigaretje bietsen en ze vertelt dat het vandaag haar vrije dag is en dat ze hier al haar hele leven woont. Als ik vraag of zij weet waar we moeten zijn voor info over snorkelen bij Looe Key roept ze haar man erbij en hij wijst ons de weg naar Looe Key Resort. We genieten hier nog een tijdje en rijden vervolgens door op zoek naar de plek die ons gezegd was, een bar/hotel, gelijk een winkel en duik &snorkelshop.

We vinden het gelijk en informeren bij het resort (dat is wel een heel groot woord voor wat we hier zien) of er 's middags nog een snorkeltocht gemaakt kan worden. Hiervoor zijn we helaas te laat, ze bieden alleen dagtochten aan die van 10-15 uur duren.

Rond een uur of half twee komen we aan bij het Holiday Inn (dit had ik vanmorgen met pijn en moeite, de verbinding was zo langzaam, op de computer van het hotel in de lobby gereserveerd, natuurlijk weer met Hotwire). Hier checken we in en kunnen gelijk naar de kamer.

In de lobby zie ik dat er een verkooppunt is van Fury Water Adventures, daar ga ik zo maar eens informeren. Eerst naar de kamer en een duik in het zwembad, even afkoelen.

We kopen kaartjes voor de Reggae en Rum Snorkeltour om 17.00 uur. Ik twijfel nog tussen vanmiddag gaan of morgenochtend om 10 uur. Het verschil zit 'm in het feit dat er vanavond bier en wijn geschonken wordt en er reggaemuziek zal zijn. Daar zijn wij niet echt in geïnteresseerd en ik zie al van die Springbreaktaferelen voor me. Als ons gezegd wordt dat de drank pas na het snorkelen geschonken wordt en we de "beroemde" zonsondergang vanaf de boot zullen zien, kiezen we voor deze tocht.

Na nog even zwemmen in het zwembad, pakken we onze spullen, kopen nog snel wegwerpwatercamera's en zoeken een parkeerplekje in het centrum. Dat valt nog niet mee, we willen natuurlijk wel in de buurt van het vertrekpunt parkeren. Dat zou kunnen in het Westin Hotel dat vlakbij ligt, maar dat kost $4 per uur, we proberen iets goedkopers te vinden. (we blijven tenslotte zunige Hollanders). In Carolinestreet, op de hoek van Duvalstreet vinden we een klein parkeerterreintje met nog een vrij plekje, een oude negerin zegt dat het $10 kost. Nou mooi toch, als we geparkeerd staan en uitstappen vraagt ze hoe lang we eigenlijk blijven, het wordt zeker een uur of negen als we de auto weer ophalen, en opeens wordt de prijs verhoogd naar $20. Na wat gesputter van onze kant gaan we toch maar akkoord, geen zin om weer iets anders te gaan zoeken.

We lopen terug richting het haventje en melden ons in het kantoor/winkeltje en gaan de boot op, een grote catamaran met zowel motor als zeil.

Het zeil wordt ook gehesen, mede door de sterke spierballen van "the amazing guy" van ons gezelschap. Even uitleg, dat had ik nog niet verteld, maar in het Doubletree hotel in Orlando waren heel veel jeugdige afro americans, van een bepaalde kerk, opvallend was dat het merendeel niet kon zwemmen, bleven allemaal aan de kant, de stoere jongens haalden wel de wildste capriolen uit, zoals een stoel aan de badrand zetten en dan er overheen het water in duiken. Vervolgens spartelden ze dan weer naar de rand toe. Toen het mis ging, en dus de zware ijzeren stoel op de bodem terecht kwam, kreeg niemand die meer eruit. Het was daar ongebruikelijk diep voor een hotelzwembad, bijna zo'n 2.70 meter. Toen kwam Prospero in actie (haha) hij dook naar de bodem en haalde de stoel boven water. Een aantal meiden zeiden toen: "Ohh.... this guy is amazing". Ik heb dit moment suprême volledig gemist, deed net een dutje op de ligstoel, maar jullie begrijpen dat ik dit diverse keren heb moeten horen (haha.) (Tis trouwens wel bevestigd door de kinderen)

Maar ik dwaal af...

Goed de zeilen waren gehesen en het schip vaart 6 miles buitengaats. Best wel wat golven hier, hoe moet dat nu zo midden op zee snorkelen vraag ik me af. Nouja we zien wel.

Onderweg krijgen we nog uitleg, hoe alles in z'n werk gaat en vooral dat we niets onderwater mogen aanraken, dat we van het koraal af moeten blijven, eenmaal aangeraakt sterft het af en het duren járen voor het weer aangroeit. Daarbij komt dat je zelf zou kunnen snijden, dan komt er bloed. En als er bloed komt dan ....... komen er haaien. (Uh.... willen wij nog wel?)

Op de plek van bestemming gaat het anker uit en kunnen we de zee in, of gewoon springen vanaf de boot of via een trapje op je kont naar beneden. Wij kiezen het trapje.

We zwemmen een stuk van de boot af en zien de meest mooie vissen, net alsof je in het aquarium bij de chinees zwemt. Het is wel jammer dat de zee zo onrustig is, ik weet niet of dat hier altijd zo is, maar hierdoor moet je best "werken" en lig je niet rustig te drijven om al het moois te aanschouwen. Ook heb je ergens in je achterhoofd: "goed uitkijken dat er geen haai aankomt". Daarbij check ik steeds waar de kinderen zijn, door de golven drijf je snel af, maar alles gaat goed, na een uurtje worden we geroepen en varen we terug. Ondertussen kletsen we heel wat af met Mirkam en Hans, een stel uit Rotterdam echt heel gezellig. Zij hebben al een weekje cruisen (maken ons ook helemaal enthousiast) erop zitten, en genieten nu nog even lekker in Key West. (en als we nieuwe meubels nodig hebben gaan we misschien wel even bij ze langs :-) Europoortmeubelen )

Omdat het de zogenaamde Reggae & Rumtour is wordt er ondertussen bier, wijn en rumpunch geschonken, niet echt van superkwaliteit maar voor de gezelligheid is het niet verkeerd. (de reaggae stelt niets voor, gewoon een cdtje). Als we de haven van Key West weer naderen maken we ons op voor de beroemde zonsondergang van Key West. We zien van de boot dat de hele kade afgeladen staat met mensen (die wachten allemaal op onze binnenkomst haha) maar wij zitten met nog een paar andere boten eerste rang. En wat worden we beloond zeg. Tien jaar geleden hadden we pech, toen was het bewolkt, maar nu is het echt schitterend. Met nog een paar (zeil)schepen, een marineboot en een helikopter wachten we tot de zon in de zee zakt. Eerst staat hij nog hoog aan hemel, verdwijnt dan achter een wolkenrand, om daar vervolgens weer onderuit te zakken, zo de zee in. Spectaculair. Iedereen begint te klappen als hij helemaal verdwenen is. We varen naar de kade en ondertussen geeft de helicopter nog een paar showtjes boven het water weg.

Aan wal nemen we afscheid van Mirjam en Hans en lopen door het gezellige Duvalstreet naar onze auto. We zoeken in de gps een Outback restaurant, daar waren we deze vakantie nog niet geweest. Daar eten we vooraf de overheerlijke blooming onion (die ga ik thuis ook een uitproberen) en hierna perfecte steak. En zo komt er alweer een eind aan een alweer schitterende dag.

06 aug: Miami - Amsterdam

2009-06-14T09:27:00.001-07:00

07 aug:

2009-06-14T09:24:00.000-07:00